Günümüz Türkiye akademisinde Hıristiyan misyonerliği algısı

Türkiye akademisinde Hıristiyan misyonerliği geçmişte olduğu gibi günümüzde de özellikle Dinler Tarihi alanında çokça ele alınan konular arasındadır. Bu konuda başlıca iki yaklaşım dikkat çekmektedir. Bu yaklaşımlardan ilki Hıristiyan misyonerliği ile İslâmî davetin birbirinden tamamen farklı olduğu şeklindeyken ikincisi bu faaliyetlerin kimi yönlerden birbiriyle benzer olduğudur. Bunlardan birincisi günümüz Türkiye akademisinin genel görüşünü yansıtmaktadır. Türkiye akademisinde Hıristiyan misyonerliği genel olarak, dinî amacın dışında, siyasî, emperyalist ve art niyetli bir etkinlik olarak görülmektedir. İslâmî davet ise sadece dinî amaçlı bir faaliyet olup misyonerlikten farklı bir görev olarak tanımlanmaktadır. Türkiye akademisyenlerinin Hıristiyan misyonerliğini, İslâmî davetten farklı görmelerinin sebebi Türkiye'nin tarihî ve coğrafî arka plânıyla ilişkilidir. Zira misyonerlik, geçtiğimiz yüzyıllarda yüksek oranda güçlü Batılı ülkelerin siyasî güdümleriyle birlikte yürütülmüştür. Tüm bunların etkisiyle günümüzde gerçekleştirilen misyonerlik faaliyetine karşı bir önyargı söz konusudur. Bu önyargı, davetle misyonerliğin kimi ortak yönlerinin göz ardı edilmesine yol açmakta, dolayısıyla bu faaliyetlerin birbirinden ayrı tutulmalarına neden olmaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, günümüz Türkiye akademisinde Hıristiyan misyonerliği ve İslâmî davet algısını ortaya koymaktır. Aynı zamanda bu faaliyetlerin benzerliklerini ve farklılıklarını tespit etmektir. Buna göre günümüz Türkiye akademisyenlerinin görüşleri ve düşüncelerinin her iki dinî gelenekteki yerini göstererek mevcut önyargının sebep ya da sebeplerini ortaya konulacaktır. Araştırmamızda kaynak tarama tekniği kullanılmıştır. Çalışmamızın ilk bölümünde günümüz Türkiye akademisinin Hıristiyan misyonerliğine bakışı araştırılmıştır. Misyonerlik konusu, bilhassa Dinler Tarihi alanında çalışan günümüz akademisyenlerin kitap, makale vb. yazıları temel alınarak değerlendirilmiştir. İkinci bölümde Hıristiyan misyonerliği, üçüncü bölümde ise İslâmî davet, genellikle kendi dinî gelenekleri içerisinde ele alınarak analiz edilmiştir. Dinler Tarihi disiplinin yanı sıra farklı disiplinlerden de yararlanılmıştır.