Hegel estetiğinde tin

Hegel ilk kez sanatı felsefi bir biçimde ele almış ve kendi estetik teorisine 'Güzel Sanatlar Felsefesi' adını vermiştir. Estetik teorisini idealist bir doğrultuda kuran Hegel sanatı idea ya da tin (geist) kavramıyla açıklamıştır. Hegel doğadaki güzeli sanat güzelliğinden üstün tutmuştur. Sanattaki güzeli ideal olarak adlandıran Hegel'e göre tüm sanat yapıtları ideanın birer somutluk kazanması olup, 'güzel' de ideanın duyusal alandaki bir yansımasıdır. Hegel, sanatın mutlak olanı/hakiki olanı vermesi için özne nesne özdeşliğinin sağlanmasının ön koşul olduğunu ifade etmiştir. Çünkü insanın bir gereksinmesi olarak ortaya çıkan sanat, tinselin ve duyusalın uzlaşmasından doğan uyumdur. Hegel'e göre tinin amacı ise özgürlüğüne ve kendi bilincine ulaşmadır. Tinin bu kendi bilincine ulaşması diyalektik bir süreç gerektirir. Başlangıcında tin, idea, geist ya da mutlak kendi başına iken, daha sonra özüne yabancılaşmış ve somut bir varlık olarak doğada gerçekliğini bulmuştur. Tinin bu çelişkisi gelişimindeki üçüncü basamak olan kültür ve tarih dünyasında, tinin kendini yeniden bulması, bilinç ve özgürlük yoluyla kendisine dönmesiyle ortadan kalkmıştır. Hegel, tinin bu özne nesne ya da biçim içerik özdeşliğini sağlayarak binlerce yıllık insanlık kültür ve düşünce tarihi içerisinde kendi hakikatini bulmaya, kendini gerçekleştirmeye çabalaması sonucu olarak sanatı, sembolik sanat, klasik sanat, romantik sanat olmak üzere evrelere ayırmış ve bu evrelerle tam olarak birliktelik sağlayan tikel sanat formlarını belirlemiştir. Sanatın geçirmiş olduğu bu evrelerde tinin kendini tam olarak gerçekleştirip gerçekleştirmediğiyle hesaplaşmış ve romantik sanatın çözülüşüyle tinin mutlağı tam olarak ifade etmediğini açıklayarak mutlağı sanat dışı bir kavramda açıklama gereği görmüştür. Anahtar Kelimeler: Sanat,sanat felsefesi, estetik, tin, mutlak, idea.