Aristoteles felsefesinde insan doğası

Aristoteles felsefesinde "insan doğası" konulu bu çalışmada, kavramların "çok anlamda" kullanıldığı, bu kavramların "asıl anlamda" ne oldukları, "doğru" kullanılmamaları halinde düşülen yanlışlar ele alınarak bu yolla kavramların Aristoteles'e göre asıl anlamlarının ne olduğu ele alınacaktır. Ancak, çalışmanın merkezini oluşturan "insan doğası" kavramına değinilmeden önce bu kavrama temel olabilecek bazı kavramları ele almak yerinde olacaktır: "to on-varolan", "ousia-varlık" ve "physis-doğa". Nitekim "insan doğası şudur.", "insan bir ousiadır.", "doğa şöyle bir varolandır." gibi yargılara varmadan önce şüphesiz ki "doğa"ya, "varlık"a ve "varolan"a bakmak gerekecektir. Dolayısıyla bu çalışmada, Aristoteles'e göre "insan doğası"nın ne olduğu açıklanmaya çalışılırken, bu kavramların açıklanması bir zorunluluk teşkil etmektedir. Bu yolla Aristoteles etiğinin, kavramsal bir temelle verilmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın başında izlenen bu kavramsal işten sonra Aristoteles etiğine genel bir giriş yapılacaktır. Aristoteles'in "İnsan doğası"ndan ne anladığına geçmeden önce insanın taşıdığı erdemlerin neler olduğuna, bu erdemlerin nasıl edinildiğine, insan ruhunun hangi bölümlerden oluştuğuna, insanın toplum içinde nasıl bir yeri olduğuna, insanın "işi"nin ne olduğuna ve kendisini tamamlamaya doğru devinen insana dışsal başka ne gibi şeylerin eklendiğine değinilecektir. Aristoteles etiği konusundaki bu çalışma, Aristoteles'in Fizik ve Metafizik kitaplarından da büyük ölçüde yararlanılarak oluşturulacaktır. Ayrıca ele alınan konuları destekler nitelikte bir takım alıntılar kullanılacak ve bunların Aristoteles felsefesindeki karşılıkları ele alınacaktır.