Hüseyin Cahid: İsteksiz bir ittihatçı 1908-1918

20.yy'da Osmanlı İmparatorluğu kendi kamuoyuna yabancılaştırılmış anayasa ve meşrutiyet gibi kavramların beşiği oldu. 1908 yılının Temmuz ayında Genç Türkler başdüşmanları olan Sultan Abdülhamid'i anayasayı tekrar yürürlüğe koymaya mecbur ettiler ve yeni bir dönem başladı. Anayasa kahramanları olarak ortaya çıkan İttihat ve Terakki yeni rejimin koruyuculuğu rolünü üstlendiler fakat anayasanın sanıldığı gibi sihirli bir şey olmağını görünce şoka uğradılar. Bununla beraber Osmanlı İmparatorluğu dahili ve harici ahvalden dolayı siyasi bir karmaşa dönemine girdi. Yeni dönemin başındaki Bulgaristan ve Bosna-Hersek'in kaybını, Trablusgarp ve Balkanların yitirilmesi takip etti. Dahili siyasette ise 31 Mart Olayı, kısa ömürlü hükümetler ve Genç Türkler arasındaki bölünmeler yüzünden zaten güçsüz olan Osmanlı İmparatorluğu iyice güçsüzleşti. Bu şartlar altında İttihat ve Terakki kendi üzerine kurtarıcı rolüne bürünerek dağılmakta olan Osmanlı İmparatorluğu'nun kurtuluş formülüne sahip olduğu iddiasını öne sürdü. Saflarında kendilerini İttihat ve Terakki'nin ideallerine adamış entellektüel ve içten vatansever insanlar vardı. Ediplikten siyasete ve sonra gazeteciliğe geçen Hüseyin Cahid sahibi olduğu Tanin gazetesi sayesinde dönemin önemli bir figürü olarak ortaya çıktı. Hüseyin Cahid, her ne kadar İttihat ve Terakki'nin sözcüsü olarak anılsa da bu tezde kendisi, adamış bir İttihatçı olarak değil isteksiz bir İttihatçı olarak, farklı bir bakış açısıyla incelenmiştir. İttihat ve Terakki'nin ön planda olan bir üyesi olan Hüseyin Cahid, kendi siyasi partisini ve Cemiyeti açıkça eleştirmekten çekinmemiş, eleştirileri, memnuniyetsizlikleri ve isteksizliği zorla veya ikna ile pasifleştirilmesiyle sonuçlanmıştır. Anahtar kelimeler: İkinci Meşrutiyet Dönemi, Sultan Abdülhamid II, Hüseyin Cahid, İttihat ve Terakki Fırkası ve Cemiyeti, 31 Mart Olayı, isteksiz İttihatçı