İmajın gölgesinde anlatı: Dijitalleşmenin etkisiyle sinemada anlatı yapısının dönüşümü

İnsan gündelik yaşamın anlamdan yoksun işleyişinden anlatılar aracılığıyla sıyrılır. Yaşam deneyiminin düzenlenmesi ve kültürel birikimin inşa edilmesi anlatılar vasıtasıyla mümkün hale gelir. Sözlü, yazılı, görsel iletişim biçimlerinin her biri kendine özgü anlatı yapılarına sahiptir. İlk insanların mağaralara yaptığı çizimlerden yazılı eserlere, anlatısal olanın izlerine rastlamak yaşamın her alanında mümkündür. Zaman içerisinde günlük yaşamın dili de dahil olmak üzere tüm anlatı yapıları bir dönüşüm içerisinde gelişimini sürdürür. Buradan hareketle bu çalışmada, tarihteki önemli teknik gelişmelerden ve güçlü anlatı araçlarından biri olan sinemanın tarihsel süreçte nasıl bir evrim geçirdiği ve anlatı yapısının ne ölçüde değiştiği sorusu üzerinde durulmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde anlatının kökenleri ve yeni bir anlatı aracı olarak sinemanın olgunlaşma dönemleri üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde ise 1980 ve sonrasında yaşanan dijitalleşme eğiliminin sinema endüstrisindeki üretim ve tüketim biçimlerini nasıl bir değişime sürüklediği, insan yaşamındaki sosyolojik etkileri ve yaşanan dönüşümün sinemadaki anlatı yapısını ne yöne götürdüğü değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde, farklı türleri de içerisinde barındıran, tekniğin olanaklarından da sıkça faydalanan bir tür olan savaş filmleri janrı özelinde, farklı dönemleri temsilen seçilen Apocalypse Now, Saving Private Ryan ve 1917 filmlerinin anlatı yapıları analiz edilmiş ve filmlerin anlatılarında öne çıkan unsurlar karşılaştırmalı olarak tartışılmıştır. Yapılan analizde yöntem olarak David Bordwell ve Kristin Thompson'ın anlatıyı biçimsel bir sistem olarak ele aldıkları kavramsal yöntem benimsenmiş ve özgün bir şekilde tekrardan ele alınmıştır.