Devlet politikalarının yenilenebilir enerji yatırımlarına etkisi

Türkiye'de mevcut hükümetin 2023 ulusal stratejik hedefleri doğrultusunda, elektrik üretiminde yenilenebilir enerji kaynaklarının payının arttırılması için 2005 yılında çıkarılan 5346 sayılı Yenilenebilir Enerji Kanunuyla kullanılmaya başlanan temel destekleme politikası olan Yenilenebilir Enerji Kaynaklarını Destekleme Mekanizmasının 2020 yılından sonra sona ereceği duyurulmuştur (AA, 2017) ve yerine hangi mekanizmanın geleceği hala belirsizliğini korumaktadır. Bu araştırmanın amacı; 2020 sonrası Türkiye'nin yenilenebilir enerji kaynaklarının elektrik üretimi amaçlı kullanımını arttırmaya dönük mevcut destekleme politikalarına alternatifler sunmaktır. Araştırmanın kapsamında detaylı bir literatür taramasıyla dünyada yenilenebilir enerji üretimini desteklemek amacıyla kullanılmakta olan bütün politikalar tespit edilmiş; Avrupa Birliği'ne üye ülkeler, Amerika Birleşik Devletleri, Brezilya-Rusya-Hindistan-Çin-Güney Afrika (BRICS) ve Türkiye'deki uygulamalar ve bu uygulamaların Türkiye elektrik piyasasına uygunluk seviyeleri incelenmiştir. Yapılan karşılaştırmalı analiz ile elde edilen bulgulara göre; (1) Tarife garantisi mekanizmasındaki tarife oranlarının düşürülmesi ve zaman içinde prim garantisi mekanizmasına evrilmesi gerektiği, (2) İhale usulü ile gerçekleştirilen ve araştırma-geliştirme temelli bir politika olan Yenilenebilir Enerji Kaynak Alanlarının bazı değişikliklerle devam etmesi gerektiği, (3) Yenilenebilir enerjinin piyasaya entegrasyonunun, sera gazı emisyonu azaltma temelli politikalar ve gönüllük temelli yenilenebilir enerji sertifikaları sayesinde tamamlanacağı, (4) Lisanssız elektrik üretimi için net ölçüm sistemi kurulması gerektiği ve (5) Elektrik tüketicisinin bilinçlenmesi ile gönüllük temelli elektrik tedarik sözleşmelerinin giderek artan oranda önem arz edeceği tespit edilmiştir.