İnsülin direncinin sol ventrikül diyastolik fonksiyonu üzerine etkisi

Bnen bir sol ventrikul diyastolk disfonksiyonu nedeni olmayan hastalarda nsuln direncinin etyolojdeki yerini ara§trmayi amagladk. Arastrmaya 18-0 yas arasi ekokardiyografde erken yasta diyastolk disfonksiyon saptanan 28 hasta dahil edidi. Dyabetes melus, gebelk, sol ventrikul konsantrik hipertrofsi, koroner arter hastahgi, ciddi kapak hastahklan, kardiyomyopater, sistolk disfonksiyon ve hipertansiyon gibi relaksasyon kusurunu agiklayabiecek baska klnik durumu olan hastalar ?ahsma dsi brakid. Dyastolk onksiyonlar transtorasik ekokardiyografi cihazinn Doppler ve ssue Doppler maging modu (TDI) kulanarak yapid. EKOda E ve A velosieler, izovolemk relaksasyon me (IVRT), izovolemk kontraksiyon me (ICT), ejeksiyon me (ET), E dalgasinn deselerasyon zamani (Edt) olguldu. Aynca doku doppler e myokardiyal velosieler olguldu. Ekokardiyografsi tamamen normal olan 24 olgu kontrol grubuna dahil edidi. HOMA nsuln rezistansi testi (HOMA-IR= glukoz (mmol/l) X nsuln (ull/mL) / 22.5) ) ormulu e hesapland. Dyastolk disfonksiyonu olan ve olmayan olgulann HOMA-IR degeri karsja§tndi. Boylece nsuln direncinin diyastolk disfonksiyon uzerine olan etkisi ara§tnd. Dyastolk disfonksiyonu olan 28 hastanin (45,64±5,47 yas) HOMA nsuln rezistansi degeri ortalama 22,64±1,37, kontrol gurubundaki 24 olgunun (41,60±9,7 yas) HOMA nsuln rezistansi degeri 1.87±0,85 olarak bulundu. Student t esti e p:0.033 olarak hesapland. Sol ventrikul diyastolk disfonksiyonu bulunan hastalarda kontrol grubundan anlamh oranda yuksek HOMA nsuln direnci seviyeleri saptand. Bu bulgu erken baslanggh diyastolk disfonksiyon gelsimnde nsuln direncinin etyolojk rol oynadigini dusundurmektedir.