Uluslararası insan hakları hukuku ve çocuğun yetiştirilmesi: Çocuk hakları, ebeveyn kontrol hakları ve devlet menfaatlerini uzlaştırmak

Bu tez, uluslararası insan hakları hukukunun çocuk hakları, ebeveyn hakları ve devlet menfaatlerini nasıl uzlaştırdığını sorgulamaktadır. Bu soruyu yanıtlamak adına ahlak, hukuk ve siyaset felsefesinde tartışılan dört normatif modeli tespit etmekte ve bu modellerin hangilerinin ve nasıl uluslararası insan hakları hukukuna yansıdığını değerlendirmektedir. Bu tez, çocuğun yetiştirilmesi konusundaki uluslararası insan hakları hukuku uygulamasını ele alan şu ana kadarki en kapsamlı değerlendirmeyi sunmaktadır. Uluslararası insan hakları belgelerinin yapım sürecini ayrıca Avrupa, Amerika, Afrika ve Birleşmiş Milletler insan hakları mekanizmalarının yorumlarını ve içtihadını bir bütün olarak analiz etmektedir. Tez, temel olarak uluslararası insan hakları hukukunun yalnızca tek bir modeli takip etmediğini göstermektedir. Tezin temel argümanı iki katmanlıdır. İlk olarak bu tez, Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin çocuk haklarının liberal anlayışını ve ebeveyn haklarının güven temelli anlayışını bir araya getiren modelin yaygınlaşmasında merkezi bir rolü olduğunu ortaya koymaktadır. Bu model devlete çoklu işlevler yüklemektedir. Çocuk-ebeveyn ilişkisine müdahale konusunda minimal bir devlet anlayışı ile beraber devletin destekleyici ve kural koyucu rollerini ve devletin eğitimdeki özerklik ve vatandaşlıkla ilgili menfaatlerini de onaylamaktadır. İkinci olarak tez, hukuk uygulamasının özellikle yargılama aşamasında bu modelden ayrıldığını göstermektedir. Uluslararası insan hakları organlarının tümünün çocuğun maddi haklarına ve ebeveyn haklarının sınırlarına yeterli önemi göstermemeleri, liberal ve güven temelli anlayışları tam olarak benimsemediklerini ortaya koymaktadır.