Nesne/Beden Kavramının 17. Yüzyıl ve 20. Yüzyıl Arası Kavramsal Dönüşümünün İncelemesi

Bu tez, 17.yy ve 20.yy arası nesne kavramının dönüşümünü sırasıyla René Descartes, John Locke, George Berkeley, David Hume, Immanuel Kant, Edmund Husserl, Martin Heidegger ve Merleau-Ponty üzerinden inceleyerek, en geniş bağlamda söylenecek olursa, her bir felsefeci için deneyimin, algının ve bilginin ne demeye geldiğini ve nasıl olanaklı olduğunu da ortaya sermeye çalışıyor. Nesne kavramının ne demeye geldiği açıklığa kavuşturulurken, aynı zamanda da nesnenin çeşitli tanımlamalarının ne gibi ikililiklere yol açtığı veya ortadan kaldırdığı da göz önünde bulunduruyor. Her bir bölüm, tek bir felsefeci ve felsefecinin seçilmiş eseri/eserleri üzerinden tezimizin soruşturması ile bağlantılı olarak açık ve seçik bir anlamayı amaçlıyor. Bir felsefeciden diğer bir felsefeciye geçerken, geçişleri ve dönüşümleri göstermek amacıyla, her bir felsefecinin kendisinden bir önceki felsefeci ile ilişkisi ayrı bir bölüm olarak ele alınıyor. Fenomenolojik tutum bir araştırma metodu olarak ele alınacak olursa, bu tez, zihin ve beden ayrımını temel alarak, zihni beden ile kıyaslandığında daha ilksel ve önde gören ve nesneyi/bedeni yalnızca uzamlı bir varolan ya da bir zihin ürünü olarak tanımlayan modernist açıklamanın aksine, bu yaklaşımı deyim yerindeyse meydan okuyarak sorgulayan ve katıksız [brute] insan deneyimi ve dünya içinde ve dünya aracılığıyla birbirlerinin içinde sarmal olmuş ilişkileri betimleyebilmek amacıyla, 17.yy'dan 20.yy'a kadar olan süreçte, sürdürülen epistemolojik projenin nasıl ontolojik bir proje haline dönüştüğünün de tartışmasını sunabilmeyi hedefliyor.