Kamera önü oyunculuk dersleri için eğitim modeli önerileri

Yaklaşık 2500 yıllık tarihiyle en eski mesleklerden biri olan oyunculuk, tarih boyunca icra edildiği mekana, duruma, ortama göre biçim değiştirmiştir. İcra edildiği dönemin siyasal ve ekonomik koşullarından etkilenmiştir. Oyunculuğa dair düşünceler, tartışmalar Diderot ile başlasa da 19.yüzyılda Gerçekçilik akımının etkisiyle bugün de geçerliliğini koruyan ilk bütünlüklü oyunculuk yöntemini Stanislavski geliştirmiştir. 19. yüzyılda sinemanın doğuşuyla yüzyıllardır seyirciyle yüz yüze oynayan oyuncu, performansını farklı medyumlarla seyirciye ulaştırmaya başlamıştır. Bu performans seyirciye ulaşırken kamera, açı, lens, ışık, kurgu, ses, renk, yönetmenin yaklaşımı, atmosfer gibi bir çok unsurla birleşir, dönüşür ve değişir. Yönetmenler, yapımcılar, oyuncular ve eleştirmenler alışılageldik oyunculuk tekniğinin sinemada arzu edilen sonucu vermediğini fark etmiştir. Sinema için hazırlık sürecinden başlayarak oyunculuğun icrasına kadar bir çok alanda farklı bir teknik gerektiği anlaşılmıştır. Sinema oyunculuğu temel olarak oyunculuktan ayrı düşünülmese de, kendine özgü kriterlere ve yöntemlere ihtiyaç olduğu ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada tarih boyunca oyunculuk, oyunculuk düşünceleri ve yöntemleri ele alınmış, ardından sinemanın doğuşu, sinemada oyunculuk ve oyuncu yönetimi incelenmiştir. Kamera önü ve sahne oyunculuğu arasındaki farklar belirlenmiş, profesyonel oyuncularla yapılan anket sonucunda oyuncuların kamera önü oyunculuğa dair yaklaşımları tespit edilmiştir. Dünyanın çeşitli ülkelerinde verilen oyunculuk eğitimlerinde kamera önü oyunculuk dersleri taranmıştır. Tüm bu çalışmalardan çıkan veriler ışığında kamera önü oyunculuğa dair eğitim modeli önerileri geliştirilmiştir.