Kamu kurumlarında çalışan kadınların din eğitimi ihtiyaçlarının incelenmesi

Günümüzde kadınların ev dışında çalışma yaşamına katılımlarının artmasıyla birlikte; günlük yaşamları, alışkanlıkları, toplumsal rol ve sorumlulukları gibi pek çok alanda değişim yaşadıkları görülmektedir. Bu değişimlerden biri de kadınların dini yaşantılarında ve dini bilgi edinme yollarında yaşanan dönüşümdür. Bireylerin her yaş ve dönemde dini bilgi edinme ve dini ibadetlerini yerine getirme ihtiyaçları düşünüldüğünde, yetişkinlik döneminde şartların değişmesiyle bu ihtiyaçların ortadan kalkmayacağı söylenebilir. Dolayısıyla bu çalışma, çalışma yaşamında aktif olarak var olan ve bir kamu kurumunda mesaili olarak çalışan kadınların dini yaşamlarına, dini bilgi edinme durumlarına, ihtiyaç ve beklentilerine dair bilgi edinmeye dayalı olarak hazırlanmıştır. Bu çerçevede araştırmanın amacı; kamu kurumlarında çalışan kadınların dini bilgi edinme konusundaki ihtiyaç ve beklentilerini belirlemek, din eğitimi kurumlarına yönelik beklentilerini tespit etmek ve elde edilen veriler doğrultusunda din eğitimi ihtiyaçlarına cevap verecek çözüm önerileri sunmaktır. Araştırma, nitel araştırma yöntemiyle fenomenoloji deseninde gerçekleştirilmiştir. Veri toplama aracı olarak yarı yapılandırılmış görüşme tekniği tercih edilmiştir. Verilerin analiz edilmesi için nitel veri analiz programı MAXQDA (2020) kullanılmıştır. Araştırma verileri, betimsel analiz yöntemiyle; katılımcı ifadelerinden elde edilen kodlar ve bu kodlardan türetilen temalara göre analiz edilmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu, Düzce ilinde kamu kurumlarında görev yapan 20 kadın oluşturmaktadır. Katılımcılar, amaçlı örnekleme yöntemiyle ve maksimum çeşitliliğe dikkat edilerek seçilmiştir. Araştırma bulguları, katılımcıların dini gelişimlerine büyük önem verdiklerini; ancak iş hayatı, aile sorumlulukları ve kişisel zaman yetersizliği gibi nedenlerle kurumsal din eğitimi faaliyetlerine katılım gösteremediklerini ortaya koymuştur. Katılımcılar, dini bilgi ihtiyaçlarını genellikle dijital kaynaklar ve bireysel okumalar yoluyla gidermeye çalışmaktadır. Din eğitimine katılmalarını zorlaştıran engeller ise bireysel, ailevi, sosyal-kültürel ve kurumsal düzeyde sınıflandırılmış; özellikle kurumsal hizmetlerin çalışan kadınlar için yetersiz olduğu görülmüştür.