Kamu politikasında normatif amaç olarak mutluluk

Bir sosyal refah ve ilerleme ölçüsü olarak görülen GSYİH'nin öznel iyi oluşu yansıtmadaki yetersizliği zaman içinde teorik ve ampirik olarak ekonomistler ve kamu politikacıları tarafından eleştirilmeye başlanmıştır. Refah devletinin ekonomik, sosyal ve politik sonuçlarını anlamaya adanmış geniş ve oldukça tartışmalı bir literatür olsa da sosyal güvenlik programlarının aslında insan yaşamının mutluluk ve genel kalitesini iyileştirip iyileştirmediği temel sorusuna çok az dikkat edilmiştir. Mutluluk konusunun temeli oldukça eskilere dayanmaktadır. 1776 yılında yayınlanan Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi mutluluk arayışının, yaşam ve özgürlükle karşılaştırılabilir devredilemez bir hak olduğunu açıkça ortaya koymuş ve ayrıca yüzyıllar öncesinde filozofların genellikle yaşamın nihai amacı olarak mutluluğa erişmeyi temel almıştır. Özellikle 2000'li yıllardan sonra 2008 Ekonomik Krizi'nin de patlak vermesi üzerine önemli uluslararası örgütler arasında yer alan BM ve OECD tarafından GSYİH'nin refahı yansıtmadaki eksikliğini ele alıp dillendirmesi, bürokratların ve kamu yapıcıların da bu konu üzerine dikkat kesilmesine neden olmuştur. Böylelikle birçok sosyal bilimci, politika yapıcıların maddi refah ve ekonomik kalkınmaya geleneksel odaklanmalarını, politikaların insanların yaşamları hakkında nasıl düşündükleri ve hissettikleri üzerindeki etkilerini içerecek şekilde genişletme zamanının geldiğini savunmaya başlamıştır. Çalışmada GSYİH gibi ekonomik göstergelerin yanında ek olarak sosyal göstergelerin de insan mutluluğuna, yaşam kalitesine ve öznel iyi oluşa hizmet etmek için kullanılması gerektiğine ve böylelikle daha doğru politikalar izlenmesi doğrultusunda hareket alanının belirlenmesi gerektiğine odaklanılmıştır. Anahtar Kelimeler: Mutluluk, GSYİH, Öznel iyi oluş, Yaşam kalitesi, Kamu politikası