Karbon ayak izi ve ekonomik büyüme arasındaki ilişki: Bandırma ilçesi üzerine mekânsal ekonometrik bir uygulama

Sanayi devrimiyle başlayan teknolojik gelişmeler, üretim ve tüketim faaliyetlerini hızlandırmıştır. Üretim faaliyetlerinin hızlanması, üretimde girdi olarak kullanılan fosil yakıt kullanımını artırmaktadır. Fosil yakıt kullanımı ise CO2 salınımına neden olmaktadır. CO2 salınımının artması, hem sınırlı olan doğal kaynakların tükenmesine hem de çevre kirliliğine yol açmaktadır. CO2 salınımının atmosfere doğrudan etki ederek sera gazı oluşturması, özellikle insan hayatını derinden etkileyen küresel ısınma ve iklim değişikliği problemine sebep olmaktadır. Yapılan faaliyetler sonucu, atmosfere salınan sera gazlarının karbondioksit cinsinden karşılığını gösteren karbon ayak izi, çevreye verilen tahribatı ölçebilmek için yaygın kullanılan bir araçtır. Dolayısıyla karbon ayak izi miktarını azaltmak söz konusu problemlerin önlenebilmesi adına çözüm niteliğindedir. Bu bağlamda ülkelerin düşük karbonlu bir üretim anlayışı benimsenmesi, bir zorunluluk haline gelmiştir. Bu çalışmada, Bandırma ilçesinin merkez mahalleleri üzerine mekânsal ekonometrik bir uygulama yapılarak, kişi başına düşen gelir ile kişi başına düşen karbon ayak izi değişkenleri arasındaki mekânsal ilişki incelenmiştir. Analiz sonuçları, ilçe ekonomisi ile kişi başına düşen karbon ayak izi arasında pozitif bir ilişki olduğunu göstermiştir. Diğer bir deyişle ilçe ekonomisi büyüdükçe çevre kirliliği de artmaktadır. Bu bağlamda çalışmanın ilçe yönetimleri ve ülke genelindeki karar alıcılar için çevre koruma politikalarının belirlenmesinde ve sürdürülebilir bir ekonomik büyüme stratejisi oluşturulmasında yol gösterici olacağı düşünülmektedir.