Kemik defekt modellerinde farklı implant tasarımlarına uygulanan kuvvetin implant ve çevre dokularında oluşturduğu stres dağılımının üç boyutlu sonlu eleman analizi yöntemi ile değerlendirilmesi

Günümüzde çeşitli nedenlerle oluşan diş kayıplarının tedavisinde dental implantların uygulanması önemli bir seçenek haline gelmiştir. İmplant uygulamalarının yaygınlaşması ile çeşitli komplikasyonlar ve/veya peri-implant hastalıklara bağlı kemik defektlerinin meydana gelmesi, implantın çıkartılması ile sonuçlanabilmektedir. Çoğu zaman implant kaybı, yeniden implantasyon ve/veya rejeneratif uygulamaları içeren bir sürecin başlamasına neden olmaktadır. Her hasta için anatomik koşullar, implant tasarımı, implant çevresinde kalan kemik miktarı ve kemik kalitesi gibi durumlar değerlendirilerek uygun tedavi planı oluşturulması önemlidir. Bu tez çalışmasında farklı kemik tiplerinde oluşturulan implant çevresi kemik defektlerindeki çeşitli implant modellerine uygulanan ters tork kuvvetinin implant ve kemik üzerinde oluşturduğu stres ve etkinin sonlu eleman analizi yöntemi ile değerlendirilmesi yeniden implantasyon sürecine ışık tutmak amacıyla planlanmıştır. Maksiller ve mandibular posterior bölgede D2 ve D3 özellikli kemiğe 4 farklı tasarıma sahip implant yerleştirilmiştir. Her implant çevresinde üç farklı peri-implant kemik defekti şekli ve defekt içermeyen kontrol grubu oluşturularak toplam 32 model elde edilmiştir. Bu modellerdeki implantlar üzerine 10 Ncm ters tork kuvveti uygulanarak implant yüzeyinde, implant çevresindeki kortikal ve spongioz kemikte oluşan von Mises, maksimum principle ve minimum principle stres dağılımları karşılaştırılarak incelenmiştir. Yapılan stres analizleri sonucunda implant yiv şeklinin kortikal kemikte oluşan stresleri daha çok etkilediği fakat spongioz kemikte oluşan streslerin implant yiv şeklinden bağımsız olarak değiştiği gözlenmiştir. İmplant yiv adımındaki değişimin ise gerilme streslerini etkilediği izlenmiştir. Spongioz kemikte yiv adımındaki artış ile gerilme stresleri arasında doğru orantılı ilişki saptanmıştır. Oluşturulan bukkal, horizontal ve sirküler peri-implant kemik defekti modelleri arasında, hem üst çene hem de alt çene modelleri için bukkal defekt modellerine gelen stresin özellikle boyun bölgesinde diğer defekt modelleri olan horizontal, sirküler ve kontrol modellerine göre yüksek değerlere ulaştığı görülmektedir. Bu tez çalışmasından elde edilen veriler neticesinde, implant çıkartılması sürecinde gerek implant gerekse de kemik üzerinde oluşturulan streslerin yeniden implantasyon zamanını etkileyebileceği düşünülebilir. Ancak sonlu eleman analizi metoduyla elde edilen veriler genel mekanizma hakkında sınırlı koşullar altında bilgi vermekte, yapılacak klinik çalışmalar ile desteklenmesi önerilmektedir.