Ketaminle indüklenen şizofreni modelinin davranışsal, nörokimyasal ve immünohistokimyasal olarak değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Şizofreni en yaygın ve kompleks nöropsikiyatrik hastalıklardan birisidir. Hastalığı etiyolojisi tam olarak anlaşılamamıştır ve güncel tedavi planlarında tam iyileşme (kür) mümkün değildir. Patofizyolojiyi anlama ve tedavi geliştirme konusundaki klinik öncesi çalışmalar büyük öneme sahiptir. Klinik öncesi çalışmalarda kullanılan hayvan modellerinde yöntemsel farklılıklar bulunmaktadır. Bu çalışmada ketamin ile oluşturulan şizofreni modelinin doğrulaması amaçlanmıştır. Aynı zamanda bu modelde selektif α2C-antagonisti JP-1302'nin tedavi edici etkisi değerlendirilmiştir. Gereç ve yöntem: Ketaminle indüklenen psikoz (KİP) modelini oluşturmak için erişkin Wistar sıçanlara sekiz gün boyunca sub-anestezik dozda (25 mg/kg) intraperitoneal ketamin uygulanmıştır. Model oluşturulmuş sıçanlara tedavi amacıyla yedinci ve sekizinci günlerde JP-1302, klorpromazin veya serum fizyolojik uygulaması yapılmıştır. Yedinci ve sekizinci gün lokomotor aktivite, sosyal etkileşim ve yeni obje tanıma (YOT) testi yapılmıştır. Davranışsal testlerin ardından uygulanacak yönteme uygun olarak sıçanlar sakrifiye edilmiştir. Farklı beyin bölgelerinde HPLC yöntemi ile glutamat, glutamin ve GABA düzeyi ölçülmüştür. İmmunohistokimyasal yöntemle striatum, nükleus akümbens (NAcc), ventral tegmental alan (VTA), substansia nigrada (SN) tirozin hidroksilaz immunoreaktivitesi değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmanın sonuçlarında KİP grubunda lokomosyonda, stereotipide artış gözlenirken, sosyal etkileşim ve YOT skorları düşmüştür. Tedavi olarak 10 μmol/kg JP-1302 uygulaması sonrası sosyal etkileşim süresinde ve YOT skorunda artış gözlenmiştir. Striatum, SN ve VTA'da KİP grubunda TH immunoreaktivitesinde artış gösterilmiştir. 3 ve 10 μmol/kg JP-1302'nin striatum ve NAcc'de TH immunoreaktivitesinde azalma gözlenmiştir. Sonuç: Çalışmamızdan elde edilen bu veriler; subkronik sub-anestezik dozda ketamin uygulamasının uygun bir şizofreni modeli olabileceğini ve α2C-adrenoseptörlerini hedef alan ilaçların şizofreninin tedavisinde umut verici ajanlar olabileceklerini göstermektedir.