Kişi-örgüt uyumunun örgütsel özdeşleşme ve işten ayrılma niyetine etkisi: Örgütsel çekiciliğin rolü

Bu çalışmanın amacı, kişi-örgüt uyumunun örgütsel özdeşleşme ve işten ayrılma niyeti üzerinde etkili olup olmadığını belirlemektir. Bunun yanı sıra kişi-örgüt uyumu ve işten ayrılma niyeti ilişkisinde örgütsel çekiciliğin düzenleyici bir rolünün bulunup bulunmadığı da çalışma kapsamında incelenmiştir. Son olarak kişi-örgüt uyumunun örgütte çalışma süresine göre farklılık gösterip göstermediği de çalışma kapsamında ele alınmıştır. Çalışmanın hipotezleri Manisa ilinde soğutma sistemleri üzerine üretim yapmakta olan bir fabrikanın 300 çalışanından elde edilen verilerle test edilmiştir. Veriler anket yöntemiyle toplanmıştır. Çalışmada toplanan verilerin ve ölçeklerin uygunluğunu test etmek amacıyla öncelikle faktör analizi ve güvenilirlik analizi yapılmıştır. Modelde yer alan değişkenler arasındaki doğrudan etkileri test etmek için doğrusal regresyon analizinden yararlanılmıştır. Kişi-örgüt uyumu ve işten ayrılma niyeti ilişkisinde örgütsel çekiciliğin düzenleyici bir rol oynayıp oynamadığını belirlemek için SPSS Process Macro analizi kullanılmıştır. Kişi-örgüt uyumunun çalışma süresine göre anlamlı bir farklılık gösterip göstermediğini tespit etmek içinse ANOVA testi uygulanmıştır. Yapılan analizler sonucunda kişi-örgüt uyumunun işten ayrılma niyetini negatif yönde, örgütsel özdeşleşme düzeyini pozitif yönde etkilediği belirlenmiştir. Ayrıca kişi-örgüt uyumunun işten ayrılma niyeti üzerindeki etkisinde örgütsel çekiciliğin düzenleyici bir rol oynadığı sonucuna ulaşılmıştır. Mevcut çalışmada örgütte çalışma süresi arttıkça kişi-örgüt uyumu derecesinin arttığı gözlenmiştir.