Kişisel verilerin korunması ve yapay zekâ: Türkiye için politika önerisi

Bu tez, kişisel verilerin korunması ile yapay zekâ teknolojilerinin kesişiminde ortaya çıkan hukuki, etik ve yönetsel meseleleri çok boyutlu bir yaklaşımla ele almaktadır. Dijitalleşmenin hız kazandığı günümüzde yapay zekâ sistemlerinin büyük veri ile beslendiği ve bu verilerin içerisinde kişisel verilerin de olduğu göz önüne alındığında, mahremiyetin korunması ile teknolojik gelişim arasında yeni bir denge kurulması gerekmektedir. Yapay zekâ sistemlerinin büyük veriyle olan etkileşimi, bireylerin mahremiyet hakları açısından önemli riskler doğururken, aynı zamanda bu teknolojilerin etik ve insan merkezli şekilde geliştirilmesi gerekliliğini ortaya koymaktadır. Tez kapsamında, Avrupa Birliği, Avrupa Konseyi, OECD, UNESCO, BM gibi uluslararası kuruluşların belgeleri ile Almanya, Fransa, Amerika Birleşik Devletleri, Çin, Japonya, Birleşik Krallık ve Rusya gibi ülkelerin düzenlemeleri karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Türkiye özelinde ise yasal ve kurumsal yapı detaylı biçimde incelenerek, mevcut durum değerlendirilmiş ve politika önerileri geliştirilmiştir. Araştırmada doküman ve literatür analizi yöntemleri kullanılarak, yapay zekâ ve kişisel veri koruma alanlarının uyum içinde işleyebileceği etik ve risk temelli bir yönetişim modeli önerilmiştir. Bu çalışma, Türkiye'de kişisel verilerin korunması ve yapay zekâ politikalarının entegrasyonuna yönelik somut, uygulanabilir ve bütüncül ilkeler sunarak literatüre özgün bir katkı sağlamaktadır.