Responding to mass violations of human rights: The un and humanitarian military intervention after r2p's unanimous adoption; Case study of Libya and Syria

Bu tezde koruma sorumluluğu çerçevesine dayanan insani müdahale uygulamaları çalışılmıştır.Ön hazırlık ve literatür taramasına dayanarak, bu çalışma devlet egemenliğinin korunması gerektiğini kabul eder. Bununla birlikte, Koruma Sorumluluğu'nun yapısı devlete kendi vatandaşlarının insan haklarını korumasının sorumluluğunu açıkca yükler. Devlet vatandaşlarını korumada aciz ya da isteksiz olduğunda veya kendi vatandaşlarının insan haklarını doğrudan kendi ihlal ettiğinde, Koruma Sorumluluğu yapısı ihlalden etkilenen milletlerin içişlerine karışılmasında kullanılacak mekanizmayı sağlar.Bunun yanı sıra, eleştiriler güçlü olan uluslararası toplumun bu yapıyı nispeten gücü daha az olan devletin egemenliğine müdahale için bahane olarak kullandığını ileri sürer.Bu nedenle, bu yapının meşruiyeti ve yasallığı şüphelidir. Bununla birlikte, literatürün başka bir kolu modeli işe yarar ancak uygulamayı tartışmalı gösteren ikna edici bir delil sunar.Bundan dolayı, yukarıda sayılan endişeler nedeni ile bu tezde birden çok örnek içeren çalışma yaklaşımı uygulanmıştır.Libya ve Suriye örnekleri tematik veri analizi stratejisi kullanılarak çalışılmış ve analiz edilmiştir.Gerekli araştırma soruları yanıtlanarak, modelin etkili ancak uluslararası toplumun asli üyelerinin art niyetinden dolayı uygulanmasının ihtiyari olduğu ortaya konmuştur.Dolayısıyla, uygun stratejiyi uygulama söz konusu olduğunda, Birleşmiş Milletler'e üye devletlerin art niyetlerine karşı koyan bir başka modeli kabulü tavsiye edilir. Anahtar Kelimeler Koruma Sorumluluğu (R2P), İnsan hakları ihlalleri, Birleşmiş Milletler, Libya, Suriye