The role of being a minority in the country-of-origin in civic and political integration: Migrants from Turkey in the UK

Bu çalışma Birleşik Krallık'taki Türkiye kökenli göçmenler üzerinden çoğunluk (Türk ve Sünni) ile etnik (Kürt) ve dini (Alevi) azınlık kimliklerinin sivil ve siyasi entegrasyon sürecine etkisini incelemektedir. Çalışmada, azınlıkların çoğunluk ile asimetrik bir ilişkilerinin olduğu, bu sebeple de edindikleri tecrübeler ile kendilerinin hem grup bilincinin hem de uyum yeteneğinin geliştiği, bir başka ülkeye göçmen olarak gittiklerinde de bu bilinç ve uyum yeteneğinin mesken ülkedeki sivil ve siyasi entegrasyon süreçlerinde kolaylaştırıcı etkisi olduğu öne sürülmektedir. İlk defa bu çalışmada dile getirilen bu önerme yeni bir sivil ve siyasi entegrasyon modeli kullanılarak bireysel düzeyde anket verisi ile test edilmiş, sivil ve siyaset entegrasyon sürecindeki mekanizmayı daha detaylı yorumlayabilmek için de göçmen dernek temsilcileri ile yapılan derinlemesine görüşmeler de tartışmada tamamlayıcı rol oynamıştır. Araştırmada karma bulgular öne çıkmaktadır: Anket sonuçları (etnik) azınlıkların siyasete daha aktif olarak katıldıklarını göstermekle birlikte, sivil katılım açısından azınlık ile çoğunluk arasında bir fark bulunmamaktadır. Ayrıca, azınlık ve çoğunluk kökenli göçmenlerin mesken ülkenin siyasetine aidiyet konusundaki algılarında farklılıklar bulunmaktadır: Azınlık mensubu göçmenler çoğunluk mensuplarına kıyasla Birleşik Krallık'taki siyasi sisteme daha ait hissederken çoğunluk Birleşik Krallık'taki tüm azınlık grupların yeteri ölçüde temsil edildiğini düşünmektedir. Temsiliyet konusunda dini azınlık olmak da belirleyici bir özelliktir; Çoğunluğa kıyasla azınlık mensupları kendi gruplarının sistemde temsil edildiği kanaatindedir. Nitel araştırma bulguları da çoğunluk kökenli göçmenlerin daha doğal bir entegrasyon süreci geçirdiklerini, azınlıklar arasında ise grup bilincinin toplu halde öğrenme ve hareket etmeyi kolaylaştırdığını, uyum yeteneğinin ise farklı kaynak ve bağlantılara erişim sağladığını, nihayetinde de azınlıkların çoğunluğa kıyasla sivil ve siyasi hayata daha fazla entegre olduklarını göstermektedir.