Kokusal sanata ilişkin postyapısalcı bir yaklaşım: Ben ve öteki

21. yüzyılda, dünya düzenini beklenmedik bir biçimde altüst eden Covid-19 Pandemisi, Çevrimiçi Kültür Çağı'nın ani üstel yükselişine katkıda bulunarak, gerçeklik ile temsil arasındaki ilişkiyi sorgulayan simulakrum aralığının yani Çevrimiçi Fetişizm olarak adlandırılabilecek sürecin kontrolsüz yayılımına ivme kazandırmıştır. Çevrimiçi etkileşimlere ve maske takma pratiğine dayalı temas biçimimiz iletişim alışkanlıklarımızı yeniden tanımlarken, duyusal -özellikle de kokusal- deneyim yoksunluğunu beraberinde getirmiştir. Bu koşullar, kokunun hem yaşamsal hem de sanatsal faaliyetlerdeki estetik potansiyelinin fark edilmesine neden olmuştur. Son yirmi yıl öncesine kadar, sanat sahnesinin perde arkasında, tek kişilik gizli gösterimi ile virtüöz koku, yaşam ve sanat dünyasında kazandığı bu son ivmeyle tüm dikkatleri üzerine çekerken; geçici, uçucu, belirsiz yapısı nedeniyle de sanatın geleneksel sınırlarını zorlamaktadır. Dolayısıyla çalışma, sanatsal ifade ve duygu yoğunluklu bu deneyimin yani tanımlanamaz öteki'nin-kokunun, ben-bilinç ve ben'deki öteki-bilinçdışı ile ilişkisini yapısöküme veya tekrara tabi tutarak, oluş (devenir) içerisindeki özneyi estetiğin doğası hakkındaki güncel düşünceyle bir araya getirmektedir: Kokusal Sanat Estetiği. Çalışmanın temelini oluşturan bu varsayım; postyapısalcı/Deleuzeyen bir metodoloji üzerinden, Larry Shiner'ın öne sürdüğü 'kokusal sanat estetiği' sorunsalı ile akıştaki öznenin oluş sırasındaki yapısökümünü yani öteki'nin, ben'deki ve ben'deki ötekindeki geri yansımalarını; duygulanım, duygulam, bellek ve arzu kavramları ile Kokusal Sanat Sonrası Estetik odağında incelemeye almaktadır. Bu anlayışıyla, özne'deki koku algısının evrensel olmayan, ben'in ve ötekinin 'ben'deki öteki aralığında' sonsuz tanımlanamaz anlamlar ve duygular dizgesi oluşturabileceği düşüncesinden çıkan poliestetik sonuç; Öngörülemeyen Gelecekte Kokusal Sanat Sonrası Estetiğinin Ölçüsüzlüğü olarak önerilmektedir.