Kötülük probleminin ahlâkın evrenselliği ve Allah'ın varlığı ile ilişkisi

Çalışmamızın konusu, kötülük probleminin ahlakın evrenselliği ve Allah'ın varlığı ile ilişkisini ortaya koymaktır. Kötülüğün varlığı hem ahlakın evrenselliğinin hem de Allah'ın varlığının ispatı açısından son derece önem arzetmektedir: İçinde yaşadığımız dünyada kötülük dediğimiz bir olgu vardır. Ateist paradigma, ahlakî bir problem olan kötülükten hareket ederek Allah'ın varlığını inkâr gibi bir sonuca varmaktadırlar. Gerçekten böyle bir konu, bir kimseyi Allah'ın yokluğuna götürebilir mi? Kötülük gibi ahlakî bir problemden hareketle Allah'ın varlığını inkâr etmek veya ispat etmek önemli bir konudur. Bu problem, acaba teizmin temelini mi sarsmaktadır yoksa tam tersi teizmi temellendirmekte midir? Biz, çalışmamızda bu konuyu çözümlemeye ve kötülük probleminin ahlakın evrenselliğine ve Allah'ın varlığına delil olup olmadığını ortaya koymaya çalışacağız. Eğer kötülüğün varlığı, ahlakın evrenselliğine ve Allah'ın varlığına delil ise ahlakın evrenselliği ve Allah'ın varlığını ispatlamakta yeterli olup olmadığını da analiz edeceğiz. Çalışmamızda, ahlak ve evrensel ahlak kavramının tanımları, ahlak teorileri, kötülük kavramının tanımı. kötülüğün kısımları, kötülük problemine yaklaşımlar ve şâyet evrensel kötülük varsa bunun ahlakın evrenselliği ile Allah'ın varlığı açısından değeri ayrıntılı bir şekilde incelenecektir. Nitel yöntemin dökümantasyon tekniğine göre hazırladığımız bu çalışmamızda, evrensel kötülüğün varlığının ispatlanabileceğini dolayısıyla buradan hareketle Allah'ın varlığının kanıtlanabileceğini ortaya koymaya gayret ettik. Nitekim kötülük problemi iddiâlarının bazı açmazları bulunmaktadır. Gerek David Hume ve John Mackie gerekse Jean-Paul Sartre, Tanrı'sız âlemde kötülüğü de içeren ahlakî ilkelerin evrensel olmadığını ifâde etmektedirler. Buna rağmen ancak evrensel ahlakın varlığı dolayısıyla da Allah'ın varlığı kabul edildiğinde rasyonel zemin kazanabilecek kötülük kavramına dayanarak Allah'ın var olmadığını iddiâ etmektedirler. Evrensel ahlak ilkelerini kabul etmeyen bu filozofların kabul etmediği ilkeden hareketle Allah'ın varlığını inkâr etmeleri ve kendi ahlak anlayışlarını nesnel bir kritere dönüştürme çabaları, önermesel olarak ele alındığında "çelişmezlik"ilkesine aykırı bir durum arzetmektedir.