Kur'an'ı Kerim'de Allah'ın sevdiği ve sevmediği insan tipolojileri

Yüce Allah, insanın fıtrî yapısına nefret, kin, cimrilik, kıskançlık gibi olumsuz; sevgi ve merhamet gibi olumlu duygusal eğilimler yerleştirmiştir. Bu fıtrî özellikler, insan iradesinin özgür kullanımına açık bir şekilde düzenlenmiştir. Bu özellikler bireyin hem erdemli hem de sapkın davranışlar geliştirebilmesine imkân tanıyan bir potansiyel taşımaktadır. Sevgi de insana yaratılıştan bahşedilen bu temel duygulardan biridir. İnsan fıtratında var olan bu temel sevgi duygusu, bireyin içinde yaşadığı toplumda öncelikle en yakınları olan anne, baba, eş ve çocukları olmak üzere tüm canlılara sevgi duymasını sağlar. Bu sevgi bağı, sosyal varlık olarak insanın psikolojik ve duygusal sağlığı için temel bir gereksinimdir. Tüm güzelliklerin temel kaynağı Allah olduğu gibi sevginin de asıl menbaı Allah'tır. Bu hakikat, Allah'ın "Vedûd" isminde tecelli etmektedir. "Vedûd" ismi "kullarını çok seven" ve "kulları tarafından çok sevilen" şeklinde çift yönlü bir anlam taşımaktadır. Bu nedenle mutasavvıflar, sevgiyi tüm varlıkların yaratılışına sebep olan en temel güç olarak ifade ederler. Sevgisi sonsuz olan Rabbimizin bu sevgisinin kula ulaşabilmesi için kulun da bazı meziyetlere sahip olması gerekir. Kul, yaptığı amellerle Allah'a yakınlaşabilir ve O'nun sevgisini kazanabilir veya yaptığı bazı davranışlarıyla Allah'ın gazabını ve nefretini celbedip Allah'ın rahmetinden ve sevgisinden uzaklaşabilir. Bu kulların kimler olduğu Kur'an'da açıkça beyan edilmektedir. Bu çalışmada Kur'an-ı Kerim'de Allah'ın sevdiği ve sevmediği kişilerin temel karakteristiği incelenecek ve bu kişilerin Allah'ın sevgisine veya nefretine sebep olan davranışlarının neler olduğu üzerinde durulacaktır.