Kur'ân'da sekîne kavramı üzerine bir inceleme

Kur'ân'ın her sûresi ve her âyeti bir zihin inşasıdır. Şüphesiz bu inşa sürecinde Hz. Muhammed (s.a.v.), Allah Teâlâ'nın muradını bizzat yaşayarak muhatapları için görünür kılmıştır. Bu perspektiften ele aldığımız "sekîne" kavramı, Kur'ân'da sadece Medenî dönemde ve altı âyette zikredilmiştir. Oysa farklı anlam ve formlar ile ifade edilen s-k-n(س ك ن) ve türevleri oldukça geniş bir kullanım alanına sahiptir. Bu minvalde tezimize konu olan sekîne kavramı, Kur'ân içinde kimi zaman Allah ve Rasulü için kullanılmış, kimi zaman da rasullerin yanında bulunan müminlere atfen kullanılmıştır. Bilhassa 'sekîne'nin nüzul esnasındaki seyri kronolojik olarak takip edilmiş, bu kavramın uğradığı anlam değişimleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu çalışmamız neticesinde Kur'ân'da söz konusu kavramın, ferdî ve ictimâî münasebetlerinde istikamet üzere dengeli bir hayatı ve sarsılmaz bir imanı şiar edinenlerin vasfı olarak zikredildiği görülmüştür. Keza ikilem, meşakkat ve çaresizliğin had safhada olduğu anlarla bağlantılı kullanılan sekîne, Kur'ânî düsturlarla ahlâklanmış müminlerin, ortamın gerçekliğine nüfuz ederek buna uygun sarfettikleri çabalar ve sergiledikleri tutumlar sonucunda gerçekleştirdikleri eylemleri ifade etmektedir. Bunun neticesinde tezimize göre sekîne, mümin şahsın duruşunu, konumunu, hedefini her kaybettiğinde sükûnetini, cesaretini, mücadelesini tekrar tekrar yenileyeceği ilkeli-ahlâklı bir duruşu, dinamik-aktif orta bir yolu dengeleme hali olarak karşımıza çıkmaktadır.