Mastit olgularından izole edilen Streptococcus uberis izolatlarının antibiyotik direnç profillerinin moleküler yöntemlerle incelenmesi

Mastit, süt sığırı işletmelerinde önemli ekonomik kayıplara neden olan, toplum sağlığı açısından önem arz eden bir enfeksiyondur. Sütün kalite ve veriminin azalmasının yanında antibiyotiklere dirençli bakterilerden kaynaklanan olgularda tedavi seçenekleri de sınırlanmaktadır. Streptococcus uberis, mastitin en önemli etkenlerinden biridir. Bu çalışmada Ege bölgesi illerinde (İzmir, Manisa, Aydın, Denizli, Kütahya) farklı süt sığırı işletmelerindeki mastitli 300 hayvandan toplanan 1200 süt örneğinde S. uberis varlığının araştırılması ve izolatların fenotipik ve genotipik olarak antibiyotik direnç profillerinin belirlenmesi amaçlandı. Örnek toplanan 300 ineğin 22 (%7,33)' sinde S. uberis izole edildi. İzolatların fenotipik olarak tetrasikline %77,3, eritromisine %27,3, neomisine %22,7, trimetoprim/sulfametaksazole %13,6, kanamisine %4,5 oranında dirençli oldukları belirlendi. İzolatların %13,6'sında çoklu antibiyotik direnci saptandı. Genotipik direnci belirlemek amacıyla yapılan PCR sonucunda izolatların tümünün pbp1B ve pbp2A, %95,4' nün pbp2B taşıdığı, %77,3' ünün blaTEM, %63,6' sının ermB, %59,1' inin tetM, %22,7'sinin gyrA gen bölgesini içerdiği belirlendi. Çalışma sonucunda S. uberis' in Ege Bölgesi illerinde streptokokkal mastit etkenleri arasında en sık karşılaşılan ve bölgede mastit oluşumunda etkili bir patojen olduğu ortaya kondu. Mastit tedavisinde yaygın olarak kullanılan penisilin ve tetrasikline karşı direncin izolatlarda yüksek oranda bulunması, günümüzde aşılması zor bir engel haline gelen antibiyotik direncinin önemini doğrular niteliktedir. Fenotipik ve genotipik direnç profilleri arasındaki uyumsuzluklar direncin yalnızca genin varlığına değil, aynı zamanda gen ekspresyonuna ve çevresel faktörlere de bağlı olabileceğini düşündürmektedir. Bu nedenle, ilerleyen çalışmalarda gen ekspresyon analizleri, transkripsiyon regülasyonunu incelelemeye yönelik moleküler testler fenotipik ve genotipik direnç farklılıklarının azaltılmasına katkı sağlayacaktır.