Medenî usûl hukukunda görev

Medenî usûl hukukunda görev, hukuk mahkemesinin bir uyuşmazlığa konu itibarıyla bakma hakkı ve aynı zamanda yükümlülüğüdür. Geniş anlamda yetki kavramının altında yer alan görevin mahkeme teşkilatıyla yakından ilgisi vardır. Görev, tabiî hâkim ilkesi açısından medenî usûl hukuku ile anayasa hukukunun kesişme noktalarından biridir. Hukukumuzda görev kurallarının belli başlı nitelikleri emredici olması, yargılama şartı olması ve kamu düzeniyle ilgili telakki edilmesidir. Mahkemenin görevi temelde ya dava konusunun değerine, hukukî niteliğine göre belirlenmekte, ya davanın taraflarına göre belirlenmekte ya da hem dava konusuna hem de davanın taraflarına göre belirlenmektedir. Görev kurallarına aykırılık olup olmadığının kanun yolu aşamasında incelenmesi kanun koyucunun hukuk politikasına göre şekillenmektedir. Geniş anlamda yetki kavramı altında görevle birlikte yargı yolu, yer itibarıyla yetki, fonksiyonel yetki ve iş dağılımı yer almaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde geniş anlamda yetki kavramı açıklanacak, görev kurallarının mahkeme teşkilatıyla ilgisi kurulmaya çalışılacaktır. Görev kavramı tanım açısından yargı yolu, yer itibarıyla yetki, fonksiyonel yetki ve iş dağılımı kavramıyla karşılaştırılacaktır. İkinci bölümde görev kurallarının tabiî hâkim ilkesiyle ilgisi kurulacak, görev kurallarının kamu düzeninden sayılması, emredici olması, yargılama şartı olması özelliği ele alınacaktır. Görev kurallarının zaman bakımından uygulanması ile ilgili bilgi verilecektir. Çalışmanın üçüncü bölümünde görevin belirlenme kriterleri irdelenecektir. Dördüncü bölümde ise görev kurallarına aykırılığın sonuçları ele alınacak, bu sonuçlar hakkında bir öneride bulunacaktır. Çalışmanın her bölümünde karşılaştırmalı hukuka da yer verilmiş ve Türk hukukunda olması gereken hukuk açısından bir sonuca varılmaya çalışılmıştır. Anahtar Kelimeler: Geniş Anlamda Yetki, Yargılama Şartı, Kamu Düzeni, Emredicilik, Dava Konusu.