Meme MRG değerlendirilmesinde bırads 4 ve üzeri lezyonlarda patoloji korelasyonu

Amaç: Bu çalışmamızda ACR BIRADS sınıflamasına göre BIRADS 4 ve 5 tanısı almış lezyonları retrospektif olarak değerlendirerek lezyonlarda morfolojik özellikler ve boyanma paterni ve boyanma kinetiğini meme malignitelerinin subtiplerine göre araştırdık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda Ağustos 2013- Ocak 2015 tarihleri arasında meme MRG de BIRADS 4 ve 5 değerlendirmesi yapılan ve patolojik tanısı mevcut olan hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Tüm hastaların meme MRG incelemeleri bölümümüzde bulunan 1,5 T ve 3 T MRG cihazı ile gerçekleştirildi. İncelemelerde konvansiyonel sekanslar ve kontrastlı dinamik görüntüler elde olundu. Malignite tanısı alan lezyonlar morfolojik özellikleri, dağılımı, boyanma paternleri, boyanma kinetiği ve histopatolojik tanılara göre sınıflandırıldı. Bulgular: Toplam 114 olguda yaş ortalaması 48 idi. Malignite 40-60 yaş arası yaşlarda daha fazla idi. BIRADS 4 değerlendirmesi yapılan olgularda yaklaşık yarı yarıya benign ve malign patolojik tanı vardı, BIRADS 5 ve 6 lezyonların hepsinde malign patolojik tanısı vardı. Meme duktolobuler üniteye ait malign patolojiler (89 olgu) histopatolojik tanıya göre 4 gruba ayrıldı, 66 olgu (%74.2) İDK, 14 olgu (%15.7) İLK, 6 olgu (%6.7) DKİS ve 3 olgu (%3.4) LKİS idi. Morfolojik özellikler, boyanma paterni ve boyanma kinetiği patolojiye göre sınıflandırıldı. İDK olguları daha çok kitlesel formda, İLK olguları hem kitle şeklinde, hem kitle oluşturmayan formda izlenmekteydı, DKİS olgularımız daha çok kitlesel, LKİS olgularımız 2'si kitlesel ve biri kitlesel olmayan kontrastlanma paterni gösterdi. Duktal patolojilerde kitle formasyonu daha fazla oranda idi. 68 kitle oluşturan lezyon morfolojik özellikler açısından ( şekil ve kontur ) değerlendirildiğinde, irreguler şekil malignitelerde daha sık izlenmiş olup ancak istatiksel olarak anlamlı fark yoktu, kontur açısından spiküle konturlu ve irreguler konturlu kitlelerde malign olma olasılığı daha fazla ve istatistiksel olarak anlamlı idi. Patoloji subtiplerine göre kitlesel lezyon oluşturan İDK ve İLK olgularının çoğu (sırasıyla %70.5 ve %55.5) irreguler şekil göstermiştir. İDK olgularında irregüler ya da spiküler kontur sırasıyla %76.4 ve %17.6 iken, bu oranlar İLK olgularında %55.5 ve %44.4 oranındadır. İnvaziv ve insitu karsinomların çoğunda heterojen kontrastlanma görülmüştür. Kitlesel olmayan lezyonların dağılımı açısından meme malignitelerde sırasıyla multisegmental ve segmental tutulum daha sık gözlenmiştir. Her iki lobuler ve duktal patolojide kitlesel olmayan lezyonlarda multisegmental ve segmental dağılım fazla idi. Lezyonların internal boyanması açısından %66.7 olgu kümeleşen nodüler tarzda, internal boyanma gösterdi. Bizim çalışmada kümeleşen nodüler kontrastlanma malignite için anlamlı istatistiksel değerler gösterdi, ancak subtiplerin ayrımında anlamlı rolü yoktu. Dinamik serilerde 89 primer meme malignitesinde tip 2 (plato) ve tip 3 (wash out) eğri paterni daha fazla, benign lezyonlarda tip 1 boyanma daha fazlaydı. 7 Patoloji subtipine göre hem lobuler hem duktal patolojilerde tip 2 boyanma daha sıktı. Sonuç: Meme MRG'de İDK daha çok kitlesel formda, lobuler patolojiler ve DKİS kitlesel ve kitlesel olmayan, her iki formda ortaya çıkabilirler. Kitlesel lezyonlarda morfolojik bulgular içinde kontur özelliği en belirleyicidir, ancak diğer morfolojik ve kinetik bulgularla korelasyon gereklidir. Lobüler patolojiler daha çok oranda multisentrisite göstermektedir. Kitlesel olmayan malign patolojiler daha çok segmental ve multisegmental dağılımında ve internal boyanmaları kümeleşen nodüler tarzda karşımıza çıkmıştır. Tip 1 kontrastlanma kinetik paterninde malign olma olasılığı düşüktür. Patolojik subtipleri bu kriterlerle kesin birbirinden ayırt etmek MRG ile mümkün değildir ancak patolojik tanıyı ön görmek için fikir verebilir. Malignite tanısında tüm morfolojik, dağılım ve internal boyanma ve kinetik birlikte değerlendirildiğinde tanısal güvenilirliğin artması mümkün olacaktır.