Miyofasyal ağrı sendromlu hastalarda egzersiz ve kinesyotape uygulamalarının etkinliğinin değerlendirilmesi

Hastalıkların neden olduğu tedavi masrafları ve işgücü kaybının, hastalıkların oluşturduğu mortalite ve morbidite kadar önem kazandığı günümüzde MAS çoğu zaman psikolojik kökenli olarak yorumlanması ve yaşam kalitesini önemli derecede etkilemesiyle gündeme gelen halen mekanizması anlaşılmaya çalışılan bir sendromdur.Bu araştırmanın amacı, miyofasyal ağrı sendromlu hastalarda ağrının sağaltımında egzersiz ve kinesiotape etkinliğini belirlemek ve karşılaştırmaktır. İzmir ilinde Dokuz Eylül Eğitim Aile Sağlığı Merkezlerine kayıtlı olup polikliniğe başvuran 18-60 yaş arası, boyun ve omuz bölgesinde aktif miyofasyal tetik noktası ve gergin palpable bandı olan 87 hasta Travell ve Simon'un tanısal kriterlerine göre çalışmaya dahil edildi. Birinci gruba kinesiotape yöntemi; haftanın başında uygulandı ve üç günlüğüne kalmaya devam etti; uygulamalar arasında bir gün dinlendirilmek üzere iki kez uygulandı. Kinesiotape Kenzo Kase'in yöntemine göre inhibisyon tekniğiyle uygulandı. Diğer gruba verilen egzersiz; her gün nötral pozisyon, kedi-deve pozisyonu, omuz ve sırt kaslarını germe, gerinme ve pelvik tilt hareketleri şeklinde yapılması gerektiği anlatıldı. Kinesiyotape ve egzersiz grubunda ağrı visual analog skala (VAS) ve boyun disabilite indeksi ile değerlendirildiğinde; müdahaleden bir hafta sonra her iki grupta da ağrı ve kısıtlılıkta düşme gözlenmiştir. Ancak kinesyotape grubundaki düşüş daha belirgin olup; iki grup arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıydı.(p<0,001). Katılımcılar kol, omuz, el sorunları anketine göre değerlendirildiğinde; müdahaleden bir hafta sonra hem kinesyotape grubunda hem de egzersiz grubunda günlük işlerdeki kısıtlılık ortalamalarında düşüş görüldü. Kinesyotape grubundaki düşüş daha belirgin olmakla birlikte her iki grup arasında müdahaleden bir hafta sonraki gözlemde kol, omuz, el sorunları anketi açısından anlamlı fark bulunamadı. Müdahaleden bir ay sonraki takipte VAS değerlendirmesine göre; her iki grup arasında kinesyotape grubundaki ağrı azalması daha belirgin olup istatistiksel olarak anlamlı fark mevcuttu (p<0,001). BDI ve DASH ortalamalarına göre müdahaleden bir ay sonraki gözlemde; Kinesyotape grubunda ağrıda ve hareket kısıtlılığında azalma devam ederken, egzersiz grubunda ağrı ve hareket kısıtlılığı açısından artış tespit edilmiştir. Dolayısıyla her iki grup arasında müdahaleden bir ay sonraki görüşmede boyun disabilite indeksi ve kol, omuz el sorunları anketine göre istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur(p<0,001). Yani çalışmamızın sonuçlarına göre kinesyotape tedavisinin bir haftalık uygulanması yalnızca akut dönem için değil, kronik dönemde de etkili bir yöntemdir. Egzersiz uygulaması ise ağrı ve hareket kısıtlılığı azaltılması açısından etkili bir yöntem olmakla birlikte iyilik halinin devamı için süreklilik arz etmesi gerekmektedir.