Postkolonyal perspektiften fas-cezayir ilişkileri (1994-2023)

İstikrar, refah ve barış içinde bir arada yaşama, eski sömürgeci devletlerle nadiren özdeşleştirilen kavramlardır. Dar kapsamlı ve özcü Oryantalizm'in yaygınlaştırdığı genellemeci kabulleri eleştiren Postkolonyal Teori, bu tür devletlerde süregiden geri kalmışlığın ve devletler arası düşmanlığın esas müsebbibinin neokolonyal politikalar olduğunu savunmaktadır. İlgili çerçevede, bu tez tüm Mağrip bölgesini etkileyen uzun soluklu Fas-Cezayir çatışmasına bir vaka analizi olarak ışık tutmaktadır. Etnik, linguistik, dinsel ve tarihsel bağlamda pek çok ortak noktada buluşmalarına ragmen, söz konusu iki devlet farklı sömürge pratikleri ve eski hükümranların devam eden müdahaleleri nedeniyle tam teşekküllü bir otonomi ve karşılıklı kazanç elde edememektedir. Üstelik, "hibrit" ve "muğlak" bir kimlikten muzdarip "madunlar" olarak, hükümranlarıyla bir aşk-nefret ilişkisi yaşamaktadır. Bu araştırma, 1994'ten (kara sınırının kapatılması) 2023'e dek geçen zaman zarfında Fas ve Cezayir arasındaki ilişkilerde geçmişin izlerini sürerek literatüre katkıda bulunmaktadır. Çalışma ayrıca, dış müdahalelerin derinleştirdiği güvensizlik ve husumetin iki ülkenin bölgesel örgütlerdeki kolektif faaliyetlerine, terörle mücadele ortak çabalarına ve karlı ticari anlaşmalara nasıl ket vurduğunu da ortaya koymaktadır.