Mülteci Hukuku bağlamında Avrupa Birliğinde mülteci ve sığınmacı politikaları

20. yüzyılda yaşanan iki büyük dünya savaşı başta olmak üzere, ulusal/uluslararası çatışmaların ve krizlerin etkisiyle yaşanan şiddet, zulüm ve insan hakları ihlalleri, milyonlarca insanın evlerini ve ülkelerini terk etmesine neden olmuştur. Uluslararası sığınmacı hareketlerinin çarpıcı boyutlara ulaşması Birleşmiş Milletlerin harekete geçmesine neden olmuştur. Birleşmiş Milletlerin yürüttüğü çalışmalar neticesinde Mülteci Hukukunun temel belgeleri olarak kabul edilen 1951 Cenevre Sözleşmesi ve 1967 New York Protokolü yürürlüğe girmiştir. Bu düzenlemeler genel olarak, mülteci statüsünün esaslarını belirlemekte ve taraf ülkelere bu konuda bir takım sorumluluklar yüklemektedir. Avrupa Birliği ülkeleri, gelişmiş ekonomileri ve yüksek yaşam koşulları ile sığınmacı ve göçmen hareketlerinin temel hedef noktası olmuştur. Avrupa Birliği, bu sığınmacı yükünü yönetmek için "Ortak bir Sığınma Sistemi" oluşturmaya çalışmış ve bu Sistem için hazırlanan düzenlemeler vasıtasıyla sığınmacıları olabildiğince Avrupa Birliği dışında tutmaya çalışmıştır. Ancak, üye ülkelerin sığınma konusunu egemenlik ve güvenlik meselesi olarak görmesi ve Birlik politikalarından farklı sığınma politikaları yürütmesi, "Ortak Avrupa Sığınma Sisteminin" uygulamada tam manasıyla bir karşılık bulamadığının göstergesi olmuştur. Bu çalışmanın amacı, Uluslararası Mülteci Hukuku düzenlemeleri ve ilkeleri çerçevesinde Avrupa Birliği çatısı altında yapılan mülteci düzenlemelerini, uygulamadaki karşılıklarını ve yaşanan ihlalleri incelemektir.