Obez hastalarda subklinik hipotiroidi varlığının insülin direnci ve dislipidemi üzerine etkisi

Amaç: Obez hastalarda subklinik hipotiroidinin dislipidemi ve insülin direnci üzerindeki etkisini incelemek. Gereç ve yöntem: Çalışmamız Kasım 2021 ve Kasım 2024 tarihleri arasında Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Hastanesi Aile Hekimliği Anabili Dalı Obezite Polikliniğine başvuran obezite tanısı alan 18-65 yaş aralığındaki hastaların biyokimyasal ve antropometrik verileri hastane dosyaları ve resmi otomasyon sistemi üzerinden retrospektif olarak incelendi. Hasta kayıtlarından yaş, cinsiyet, antropometrik ölçümler (vücut kitle indeksi), biyokimyasal parametreler (açlık serum glukoz, insülin, total kolesterol, trigliserit, HDL kolesterol, LDL kolesterol), tiroid fonksiyon testleri (serbest T4, serbest T3, TSH) tarandı. Laboratuar değerlerine ve antropometrik ölçümlere etkileri nedeniyle Diyabetus Mellitus, Hiperlipidemi, Hiperprolaktinemi, Konjenital Adrenal Hiperplazi, Cushing Sendromu, Hipertansiyon, Neoplazm öyküsü olanlar, Polikistik Over Sendromu, herhangi bir ilaç kullanan hastalar (örn. İnsüline duyarlılığı artıran ilaçlar, oral kontraseptifler, antiandrojenler, statinler, aspirin, kortikosteroidler ve GnRH agonistleri ve antagonistleri) çalışma dışında tutuldu. VKİ: 30 ve üstü olanlar obez diye nitelendirildi. Elde edilen verilerin istatistiksel analizi SPSS 22.0 programı kullanılarak yapılmıştır. P-değerinin 0,05'in altında olduğu durumlar istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Çalışmada 963 hasta incelenmiş olup kriterleri karşılayan 463 hasta gruplara dahil edildi. Subklinik hipotiroidi, aşikar hipotiroidi ve kontrol grubu olarak hastalar incelendi. 463 hasta arasında subklinik hipotiroidi prevelansı %3,67, aşikar hipotiroidi prevelansı ise %11,45, subklinik hipertiroidi %0,21 saptandı ve aşikar hipertiroidi ise saptanmadı. Sadece Dahil Edilme Kriterlerini karşılayan 856 hasta yetişkin obezite tanısı ile incelendiğinde bu hastalar arasından subklinik hipotiroidi prevanlansı ise %2,8 ve aşikar hipotiroidi prevelansı ise %14,3 olarak saptandı. Aşikar-subklinik-kontrol gruplarının karşılaştırmasında TSH, total insülin, HOMA-IR ve HDL Kolesterol ile gruplar arasında anlamlı farklılık olduğu; AşikarSubklinik gruplarının karşılaştırmasında Total İnsülin, HOMA-IR, HDL Kolesterol ile gruplararasında anlamlı farklılık olduğu; Aşikar-Kontrol gruplarının karşılaştırmasında Yaş, TSH, Glukoz, Total İnsülin ve HOMA-IR ile gruplar arasında anlamlı farklılık iii olduğu; Subklinik-Kontrol gruplarının karşılaştırmasında TSH ile gruplar arasında anlamlı farklılık olduğu saptanmıştır (p<,005) TSH ve VKİ arasında, TSH ve HOMA-IR arasında ve TSH ve lipit parametreleri arasında ilişki bulunamamıştır. Ayrıca, TSH ile VKİ arasında ilişki bulunmaması, literatürde nadir rastlanan bulgulardan biri olarak dikkat çekmektedir. Hastaların triod durumuna göre bazı demografik verilerinin ortalamaları değerlendirildiğinde "Aşikar Hipotiroidi" grubunda yaş, TSH, Serbest T4, LDL Kolesterol, HDL Kolesterol ve Total Kolesterol ortalama değerlerinin; "Subklinik Hipotiroidi" grubunda BKİ, Trigliserid ortalama değerlerinin; "Kontrol" grubunda glukoz, total insülin, HOMA-IR ortalama değerlerinin daha yüksek olduğu saptanmıştır. Sonuç: Çalışmamıza dahil edilen 463 obez erişkinde subklinik hipotiroidi prevalansı %3,67 olarak bulundu. VKİ ile TSH düzeyleri arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Ayrıca, hastaların serum TSH düzeyleri ile açlık serum glukozu, insülin düzeyleri, total kolesterol, trigliserid, HDL kolesterol, LDL kolesterol düzeyleri ve HOMA-IR skorları arasında da istatistiksel olarak anlamlı bir korelasyon bulunmadı. Obez erişkinlerde subklinik hipotiroidi ile insülin direnci veya dislipidemi arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı.