Fragile alliances in the Ottoman east: The heyderan tribe and the Empire, 1820 -1929

Bu doktora tezi bir aşiretin on dokuzuncu yüzyıl boyunca aşiret-imparatorluk ilişkileri bağlamında imparatorluğun doğu sınırında nasıl bir role sahip olduğunu incelemektedir. Heyderan ile ilgili yazılmış olan bu mikro tarih çalışması yerel, bölgesel ve imparatorluk temsiliyetlerinin bölgenin reel politiğindeki ilişkilerini analiz etmektedir. Osmanlı Doğusu'nun adem-i merkeziyetçi yapısından daha merkeziyetçi bir sisteme evrildiği ve modern ulus-devletin inşasına değin geçen süre konu edilmektedir. İmparatorluğun en uzun yüzyılında aşiretin ve imparatorluğun farklı temsiliyetlere sahip olduğunu ve iki tarafın da kendi çıkarları doğrultusunda bir diğeri ile uzlaşma çabasında bulunduğunu tartışmaktadır. Kendine münhasır bir hayali cemaat olan Heyderan pasif ve dışa bağımlı olmanın tersine, kolektif aşiret kimliği ile kendi politik ve ekonomik hedeflerini inşa etmiş bir sosyal organizasyondur. Yerel ve imparatorluk temsiliyetlerinin ilişkileri her ne kadar dinamik ve kırılgan olsa da, aşiret ve imparatorluk çoğunlukla birbirini destekleyen ve paylaşılmış hedefleri olan müttefiklerdir. Bu sebeple Osmanlı Doğusu'nun yerel politiği yalnızca yukarıdan uygulanan hedeflenmiş yaptırımlardan ziyade aşiretlerin tabandan verdiği tepkilerin bir imtizacının sonucudur. Her ne kadar bu çalışma kapsam olarak son güçlü Osmanlı sultanının ve Heyderan'ın paralel olarak güçlerini kaybettikleri 1908 Temmuz'u ile sınırlı olsa da aşiretin politik- askeri gücünün sona erdiği süreç olan 1929 yılına kadarki dönemi de kısaca ele almakta ve modern ulus-devlet inşasının bir sonucu olarak aşiretin son güçlü ve karizmatik lideri Hüseyin Paşa'nın uğradığı suikast sonrası hayatını kaybetmesi ile sonlanmaktadır.