Osteoporozun ekonomik yükü

Osteoporoz, düşük kemik kütlesi ve kemik dokusunun mikroyapısının bozulması sonucu kemik kırılganlığının ve kırık olasılığının artması ile karakterize sistemik bir hastalıktır. Osteoporoz kemiğin dayanıklılığını azaltarak frajilitesini arttırmakta ve günlük yaşam aktiviteleri sırasında minimal travmalarla kırık oluşmasına neden olmaktadır. İnsan ömrünün uzaması ile birlikte görülme sıklığı artan ve kişinin yaşam kalitesini bozan kronik hastalıklardan birisi olan osteoporoz, önemli bir halk sağlığı sorunu haline gelmiştir. Osteoporozun en önemli komplikasyonu kırıklardır ve özellikle kalça kırıkları artmış morbidite ve mortalite ile sonuçlanmaktadır. Dolayısıyla osteoporoz hem hastanın yaşam kalitesine getirdiği yük ile hem de finansal olarak devlete, sağlık kurumlarına ve topluma yük getirmesi ile gündemdedir. Osteoporozda medikal tedavi yaklaşımları ile kırıkların önlenmesi, kemik mineral yoğunluğunun arttırılması, hastalığa bağlı belirtilerin iyileştirilmesi ve hastanın yaşam kalitesinin arttırılması hedeflenmektedir. Kemik yoğunluk ölçüm sonuçları kişisel risk faktörleri ile birlikte değerlendirilerek ilaç tedavisi konusunda hekim tarafından karar verilmektedir. Ülkemizde osteoporoz tedavisinde pekçok sağlık teknolojisi bulunmaktadır. Bu analizde sağlık teknolojilerinden Raloksifen, Risedronat, Alendronat ve İbandronat değerlendirilmiştir. Yapılan tüm hesaplamalar Geri Ödeme Kurumu perspektifinden yapılmış olup, Sağlık Uygulama Tebliği (SUT) ekleri kullanılmıştır. Ayrıca ilaç fiyatları kamu indirimleri ile yansıtılmıştır. Ortalama yıllık tüm ilaç maliyetleri, yan etki maliyetleri, poliklinik-izleme maliyetleri ile klinik maliyetleri toplamı Risedronat için 351,37 TL, Raloksifen için 390,49 TL, Alendronat için 278,07 TL, İbandronat için 331,3 TL olarak tespit edilmiştir. Geri Ödeme Kurumu osteoporoz ve benzeri hastalıklarda oluşan ekonomik yükün azaltılabilmesi ve hastalık oluşmadan önce koruyucu önlemlerin artırılabilmesi amacıyla çalışmalar başlatmalıdır. Çalışmalar özellikle eğitim, bilinçlendirme ve beslenme alışkanlıklarına ait tüketimin sağlanması alt başlıklarını içermelidir. Yapılacak bu çalışmalarda Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Sağlık Bakanlığı ve Milli Eğitim Bakanlığı ile bu bakanlıklara bağlı kuruluşlara büyük sorumluluklar düşmektedir.