Otomatik istikrar sağlayıcı olarak işsizlik sigortası: Türkiye üzerine bir değerlendirme

Bir toplumun sahip olduğu sosyal problemlerin ilk sıralarında işsizlik bulunmaktadır. İşsizlik, işsiz kalan birey ve ait olduğu toplum açısından ekonomik anlamda çok ciddi bir sorun yaratmakla birlikte, sosyal ve psikolojik sonuçlar da doğurmaktadır. İşsizlik sigortası da çalışma istek ve yeteneğinde olmasına karşın işini kaybeden çalışanların yaşadığı sosyoekonomik sorunları minimum seviyede tutabilmek, yeni bir iş bulmasına ve işe girmesine yardımcı olmak amacı ile belli bir süre ve ölçüde ödemeyi kapsayan, sigortacılık tekniği ile faaliyet gösteren ve finansmanına genellikle işçi, işveren ve devletin katkıda bulunduğu, devlet tarafından kurulan bir sigorta koludur. Kuşkusuz farklı ülkelerin iktisadi, sosyal, demografik özellikleri farklılık gösterdiği gibi, işsizlikle mücadele çerçevesinde uyguladıkları politikalar da farklılık göstermektedir. Ülkemizde ise işsizlik sigortası uygulaması; 12 Temmuz 1999'da TBMM'ye sunulan yasa tasarısı neticesinde 25 Ağustos 1999 tarihli ve 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu ile kabul edilmiş ve 8 Eylül 1999 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe konulmuştur. Bu tez çalışmasında, işsizlik sigortasının Türkiye'deki uygulanma şekli ve otomatik istikrar sağlayıcı olarak etkinliği değerlendirilmiştir. Çalışmanın temel amacı, Türkiye'deki işsizlik sigortası sistemi için bir kaynak oluşturmak ve uygulamada yaşanan sorunlara dikkat çekmektir.