Ottomentality: Neoliberal governance of culture and neo-Ottoman management of diversity

Türkiye 2000lerden bu yana televizyon dizilerinden tarih müzelerine uzanan ve Osmanli mirasının görkemini ön plana çıkaran kültürel bir oluşumun gelişimine tanıklık etmektedir. Günümuzde ortaya konan kültürel analizler bu oluşumu Adalet ve Kalkınma Partisinin hem Islamci ideolojisinde hem de dış ilişkelere yaklaşımında gözlenen ve yeni Osmanlicilik olarak bilinen yaklaşımın kültürel bir yansıması olarak ele almaktadırlar. Ancak, bu iki alana odaklanmak, hem mevzunun karmaşıklığnı gözardi etme hem de bu kültürel olayın sosyo-politik içerimlerini azımsama riskini beraberinde getirmektedir. Bu çalışma yeni Osmanlıcılık yaklaşımının analitik yetersizliklerine dikkat çekmekte ve Turkiye'de yeniden ortaya çıkan Osmanlı mottosunu daha yeterli değerlendirebilmek adına Ottomentality konseptini geliştirmektedir. Foucaultcu yonetimsellik bakış açısını kullanan bu çalışma 'ideoloji' ve 'dış ilişkiler' alanlarinin ötesine bakarak, yeni Osmanlicilik'in sadece kendine özgü bir yonetimsellik olarak anlaşılmamasının ve neo-liberal yonetimsellik ile ilişkilendirilerek yeniden kavramsallaştırılmasının gerekliliğini ileri sürmektedir. Bu çalişmada, Ottomentality kavramı, yeni Osmanlıcılık ve neo-liberalismin buluşması ile ortaya çıkan söylemsel yönetim pratiklerinin bir tür kültürel müdahale olduğunun altını çizmektedir. Tarihi müzeler, televizyon programlari ve sinema filmlerinin eleştirel sorgulamasindan yola çıkan bu çalişma, AKP hükümetinin kültüre neo-liberal yaklaşımını ve yeni Osmanlıcılık'in çeşitliliği idaresini incelemektedir. Bu çalişmanin sonucları, neo-liberalizm ve neo-Osmanlıcılık'in iç içe geçmesinin, devletin kültüre olan yaklaşimini sosyal olanı yönetme anlamında önemli derecede değistirdiğini, Osmanli-Islami çokkültürlülüğüne dair belirli bir bilgi ürettiğini, ve bu bilgiye dair eleştirel tavır takınan özneleri artan oralanlarda kontrol ve dışlamaya tabı tutan bir yurttaşlık yarattığını göstermektedir.