Pediatrik akut lenfoblastik lösemi hastalarının DNA metilasyon profillerinin incelenmesi

Malignite, hücrelerin kontrolsüz ve sınırsız çoğalmaları nedeniyle oluşan, çevre dokuları işgal edebilen ve metastaz yapabilen neoplazmik kitlelerdir. Lösemi ise kemik iliğindeki hematopoetik kök hücrelerden kaynaklanan, olgunlaşmamış ve anormal kan hücrelerinin (blastlar) aşırı üretimi ve dolaşıma katılması ile karakterize malign bir hastalıktır. Çocukluk çağında en sık görülen lösemi türü akut lenfoblastik lösemidir (ALL). Morbidite ve mortalitesi ile hastaların hayatını pek çok yönden etkileyen bu hastalıkla ilgili, gelişen yeni teknolojiler tanı ve tedavide ilerlemeler sağlamıştır. Çalışmamızda pediatrik yaş grubundaki ALL hastalarının global DNA metilasyonu düzeyleri incelenmiştir. Tedavi ve takip sürecinde kullanılan kemoterapötiklerin etkisiyle metilasyonun değişimi araştırılarak tanı ve tedavideki önemi, literatür ışığında tartışılmıştır. Çalışmamız prospektif bir çalışma olarak tasarlanmıştır. Çalışmaya ALL tedavisinin idame fazında olan 23 hasta (1. grup), ALL tedavisi sonlandırılmış 49 hasta (2. grup) ve herhangi bir kronik hastalığı bulunmayan 49 sağlıklı gönüllüden oluşan kontrol grubu (3. grup) olmak üzere toplam 121 olgu dahil edilmiştir. Hastaların rutin kontrole geldiklerinde hemogram için alınan 2 mL EDTA'lı tüpten artan materyal ile DNA metilasyonu çalışılmıştır. Olguların demografik özellikleri, antropometrik ölçümleri ve hemogram parametreleri kaydedilmiştir. Çalışmaya dahil edilen gruplardaki DNA metilasyon değerleri karşılaştırılmış, idame tedavi alan ve tedavisi sonlanan ALL hastalarının metilasyon değerleri sağlıklı kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. Metilasyon ortalama ve standart sapma değerleri idame tedavi alan hastalarda %39,61 ± 11,39; tedavisi bitmiş hastalarda %36,30 ± 3,71 ve kontrol grubunda %17,07 ± 0,86 olarak bulunmuştur. İdame tedavisi tamamlanan hastaların DNA metilasyonlarının devam ettiği gözlenmiştir. Kemoterapi üzerinden zaman geçmesine rağmen kemoterapi ilaçlarının DNA üzerindeki etkilerinin devam ettiği ön görülmüştür. Sonuç olarak, akut lenfoblastik lösemilerde DNA'daki metilasyon durumlarının kemoterapötiklerden etkilenebileceği, bu etkinin tedavi kesildikten sonra zamanla azalsa da devam ettiği görülmektedir.