Pliometrik antrenman metodunun sprint triatlonda bisiklet sonrası koşu performansına etkisi

Triatlon, üç farklı spor branşının yüzme-bisiklet-koşu şeklindeki sıralama ile ardışık olarak yapıldığı ve üst düzey kardiyovasküler dayanıklılık gerektiren bir spor dalıdır. Triatletler, bisiklet sonrası koşu bölümüne geçtiklerinde 'ağır bacak olgusu' şeklinde kavramsallaştırılan bir nöromuskuler yorgunluk ve koordinasyon sorunsalı ile karşı karşıya gelmektedir. Triatlonda, 'ağır bacak olgusu'nun etkilerini minimize etmek için uygulanan spesifik antrenman yöntemleri bulunmaktadır. Bu çalışmada, bilinen ve etkinliği kanıtlanmış mevcut antrenman öntemlerine ilave ve farklı bir yaklaşım olarak 'pliometrik antrenman metodu'nun sprint riatlonda bisiklet sonrası koşu performansına etkisi incelenmiştir. Deneysel araştırma modeline uygun olarak tasarlanan çalışmada sporcular, 'Triatlon Antrenman Grubu' (n=5) ve 'Pliometrik Antrenman Grubu' (n=6) şeklinde iki farklı gruba ayrılmıştır. Pliometrik antrenman grubu, triatlon antrenman grubundan farklı olarak 8 haftalık bir pliometrik antrenman protokolü uygulamıştır. Süreç sonunda, 'yere temes süresi', 'uçuş süresi', 'adım uzunluğu', 'adım frekansı' ve 'kadans' parametreleri bakımından gruplar arasında anlamlı bir farklılık meydana gelip gelmediğini değerlendirmek amacıyla ön test-son test sonuçları Mann-Whitney U Testi ile karşılaştırılmıştır. Koşu dinamiklerinden 'yere temas süresi' 0-1000m aralığında (p<0.05); 1000-2000m aralığında (p<0.05); ve 2000-3000m aralığında (p<0.05) gelişerek anlamlı düzeyde farklılık göstermiştir. Bununla birlikte 'adım frekansı' ve 'kadans' parametrelerinde de, 2000-3000m aralığında artış gerçekleşmiş ve gruplar arasında anlamlı bir farklılık görülmüştür (p<0.05). Sonuç olarak, 8 haftalık pliometrik antrenman protokolünün sprint mesafe triatlonda bisiklet sonrası koşu etabında koşu dinamiklerinden 'yere temas süresi', 'adım frekansı' ve 'kadans' parametrelerine olumlu etkide bulunarak performansı geliştirdiği görülmüştür.