Post-yapısalcı argümanlar ekseninde sanatta boşluk okumaları: Söylemin metni, metnin söylemi

Bu çalışma, 20. yüzyılın başlarında ortaya çıkan ve o günden bu yana neredeyse tüm karşıt sanat hareketlerinin irdelediği sanatın ne'liğini, dil sanat ilişkisini, 'yazı'nın sanat nesnesi olarak kullanımını ve müellif sorgusunu, post-yapısalcı argümanlar doğrultusunda çözümlemeyi amaçlamaktadır. Post-yapısalcılık dendiğinde yapılan ilk tanım, yapısalcılığın yeniden okunmasıdır. Bu nedenle çalışma kapsamında, postyapısalcı argümanların işaret ettiği, yapısalcı dilbilim, psikanaliz ve felsefenin incelediği, 'yapı', 'merkezi özne', 'mevcudiyet' gibi kavramların işleyiş biçimleri incelenmiştir. Böylece sözgelimi, Jacques Derrida'nın yapısöküm açılımlarıyla bu kavramları nasıl irdelediğinin bilgisine ulaşılarak, sanatta geleneksel otorite'nin belirlediği 'mevcudiyet' tanımlarının yarattığı hiyerarşiyi, söküme uğratmasını sağlayan 'différance' kavramı üzerinden meseleye yaklaşılabilmiştir. Tez sürecinde ortaya konulan işler, post-yapısalcı yaklaşımlardaki metin-söylem, diliktidar, müellif-anlam vb. sorunsallara dayandırılarak çözümlenmiştir. Bu kapsamda yapısalcılıktan post-yapısalcılığa uzanan düşünsel arka plan üzerinden hareket eden bu metinde Freud, Lacan, Wittgenstein, Ricoeur, Foucault, Deleuze&Guattari, Derrida ve Barthes gibi önemli düşünürlerin yaklaşımlarına başvurulmuştur. Anahtar Kelimeler: Post-yapısalcı Felsefe, Yapısalcı Dilbilim, Söylem, Metin, Yazı, Jacques Derrida, Kavramsal Sanat, Michel Foucault, Müellif/Yazar/Sanatçı