Türkiye'de yüksek öğretimde görev yapan ide öğretim görevlilerine yönelik bir mesleki gelişim programı önerisi

Türkiye, İngiliz dilinde eğitimin (İDE) yaygınlaştığı ülkelerden biridir. Türk üniversitelerinde İDE, yükseköğretim düzeyinde giderek daha fazla uygulanmaktadır ve lisansüstü programlar tamamen veya kısmen İngilizce olarak yürütülmektedir. İDE uygulama kalitesini belirleyen en önemli faktörlerden biri İDE öğretim görevlilerinin mesleki gelişim düzeyidir. Bu çalışma, İDE öğretim görevlilerinin İDE'yi nasıl algıladıklarını, mesleki gelişimlerini ve İDE'deki ihtiyaçlarının Türkiye yükseköğretim bağlamında nitel bir vaka çalışması yoluyla derinlemesine anlaşılmasını sağlayarak bir İDE mesleki gelişim programı önermeyi amaçlamaktadır. Amaçlı örnekleme tekniği ile belirlenen, özel ve kamu İDE kurumlarında çalışan otuz gönüllü İDE öğretim görevlisi ile görüşmeler yapılmıştır. Veriler, NVivo 12 aracılığıyla içerik analizi yoluyla analiz edilmiştir. Araştırmanın bulguları, öğretim görevlilerinin İDE'ye bakış açıları, İDE ders süreçleri, İDE öğretim görevlisinin temel yetkinlikleri, mesleki gelişim ihtiyaçları ve bir mesleki gelişim programına ilişkin tercihleri hakkında içgörüler ortaya çıkarmıştır. Örneğin, faydalar açısından öğretim görevlileri, İDE'nin bilimsel bilgiye açılan bir kapı olduğu konusunda, zorluklar açısından ise yabancı dilde öğretim yapmanın ve öğrenmenin zor olduğu konusunda hemfikirdir. İkinci olarak, İDE öğretim görevlilerinin İDE ile ilgili deneyimleri; ders süreçleri ve ders sorunları olarak belirlenmiştir. İDE öğretim görevlilerinin ağırlıklı olarak belirli bir yöntem ve teknik kullanmadıkları ve materyal olarak da bilgisayar sunusu kullandıkları ortaya çıkmıştır. Sınıf yönetiminde tercihleri öğrencileri motive etme yönündedir ve İDE öğretim görevlileri öğrencileri değerlendirmede yaygın olarak çoktan seçmeli sınavlara başvurmaktadırlar. Ders problemleri öğrenci merkezli, öğretim görevlisi merkezli ve sistem merkezli problemlerle ilgilidir. Ayrıca, pedagojik yeterlikler, dilsel yeterlikler, kişisel yeterlikler ve akademik alan yeterlikleri gibi temel yeterlikler ortaya çıkarılmış ve algılanan öz yeterlikler, özellikle Türkiye bağlamı için güçlü ve zayıf yönler olarak betimlenmiştir. Verilerin analizi, aynı zamanda İDE öğretim görevlileri için kurumsal bir İDE mesleki gelişim uygulamasının olmadığı ve öğretim görevlilerinin yukarıda belirtilen yeterliliklerini geliştirmeyi amaçlayan İDE mesleki gelişim uygulamalarına ihtiyaç duydukları konusunda hemfikir olduklarını ortaya koymaktadır. Sadece birkaç öğretim görevlisi sistematik profesyonel gelişim pratiği deneyimlerken, çoğunluğun esas olarak kıdemli meslektaşların gözlemine ve usta-çırak ilişkisine dayanan profesyonel gelişim deneyimi vardır. Sonuç olarak, İDE öğretim görevlilerinin İDE ile ilgili bakış açıları, ihtiyaçları, zorlukları ve İDE literatürü ve Taba modelindeki program tasarım adımları dikkate alınarak bir mesleki gelişim programı önerilmiştir. Önerilen program, İDE mesleki gelişim için içerik, ana araçlar, pratik özellikler, teknik özellikler ve tamamlayıcı araçlardan oluşmaktadır. Programın içeriğinde ağırlıklı olarak pedagojik konular ve dil konuları ön plana çıkmıştır. İDE profesyonel gelişim programının araçlarına gelince, demo kursu ve geri bildirim, mentorluk, vakaya dayalı öğrenme ve çalıştaylar büyük ölçüde önerilmektedir. Programın uygulanması için, programın katılımcı, süre, ortam, yer ve zaman gibi teknik özellikleri ile birlikte, öğretim görevlilerinin katılımı ve motivasyonu, programın sağlayıcıları, yürütülmesi ve değerlendirilmesi ile ilgili pratik özellikler ayrıntılı olarak ortaya koyulmuştur. Dolayısıyla bu çalışma, İDE mesleki gelişim programına daha fazla özen gösterilmesini ve politika yapıcıların bu konuya dikkat etmesini içeren uygulamalara çağrıda bulunmaktadır. Buna göre, İDE öğretim görevlilerinin dilsel ve pedagojik açıdan gelişimine katkı gibi çıkarımlar ve İDE öğretim görevlilerinin gelecekteki araştırmalar için araştırmaya katılımları gibi yönelimler de sağlanmaktadır.