Serum level of lipid peroxidation biomarkers malondialdehyde (MDA) and 4-hydroxynonenal (4-HNE) in prostate cancer

Prostat kanseri (PCa) yaygın bir kanser teşhisidir ve erkeklerde kanser ölümlerinin en yaygın nedenlerinden biri haline gelmiştir. Bu çalışmanın amacı, oksidatif stres biyomarkerleri olan MDA ve 4-HNE'nin prostat kanseri ile olan ilişkisini ve yaş ve vücut kitle indeksi (VKİ) ile potansiyel risk değiştirici etkilerini belirlemektir. Prostat, erkek üreme sisteminizde bulunan bir bezdir. Ayrıca, bir ekzokrin bezdir. Prostatın işlevsel aktivitesi, seminal sıvı üretmektir. Ancak, zaman zaman kansere yatkındır. Ayrıca, prostat kanseri riski hem değiştirilebilir hem de değiştirilemez risk faktörlerinden kaynaklanabilir. İlkleri yaşam tarzımızın bir hatasıyken, sonları yaşlanma, genetik vb. nedenlerdendir. Bu çalışmaya 40-82 yaşları arasında 82 erkek katılımcı dahil edildi. Bu denekler iki gruba ayrıldı. Histopatolojik olarak doğrulanmış 42 prostat kanseri hastası ve 40 sağlıklı kontrol vardı. Öncelikle kan örnekleri alındı ve test edildi. Enzim bağlı immünosorbent testi (ELISA) testleri de onlara uygulandı. Bu, 4-HNE ve MDA seviyelerinin kantitatif belirlemesini yapmak içindir. MDA ve 4-HNE serum miktarlarının prostat kanseri grubunda (MDA: 11.11±2.423 ng/ml; 4-HNE: 0.3737±0.08529 ng/ml veya 373.7±85.29 pg/ml) kontrol grubuna (MDA: 8.423±1.597 ng/ml; 4-HNE: 0.2995±0.04394 ng/ml veya 299.5±43.94 pg/ml) göre p-değerleri <0.0001 ile anlamlı derecede daha yüksek olduğu bulunmuştur. Ayrıca, hastaların vücut kitle indeksi (BMI) (28.17±3.707 kg/m² vs. 25.42±2.1 kg/m²) ve ortalama yaşı (63.34±9.888 yıl vs. 57.58±11.09 yıl) da önemli ölçüde daha yüksekti. Çalışma, prostat kanseri gelişiminde oksidatif stresin rolünün nasıl zararlı olabileceğini vurgulamaktadır. Lipid peroksitlerin parçalanma ürünleri olan MDA ve 4-HNE gibi maddeler DNA'ya zarar verebilir ve mutasyonlara yol açabilir. Yaşlılık veya aşırı kilolu olma durumu nedeniyle, oksidatif hasar daha da artar. MDA ve 4-HNE, tanısal veya prognostik belirteç olarak faydalı olabilir. Ayrıca, sistemin oksidatif stres durumu, PCa'nın önlenmesi veya yönetimi için kritik olabilir. Devam eden çalışmalar, sorunları hedeflemek için moleküler, genetik çevre vb. yöntemleri birleştirmelidir.