Psöriazisli bireylerde diş eti oluğu sıvısı ve serumda TNF-α, IL-17A ve YKL-40 düzeylerinin değerlendirilmesi

Amaç: Periodontitis, dişleri çevreleyen dokuların ilerleyici yıkımı ile karakterize kronik enflamatuvar bir hastalıktır; psöriazis ise ciltte plak oluşumuna neden olan kronik, immün aracılı enflamatuvar bir hastalıktır. Her iki hastalık da bağışıklık sisteminin aşırı aktivasyonu ve enflamatuvar sitokinlerin artışı ile ilişkilidir. Bu ortak mekanizmalar bağışıklık sistemi düzensizlikleri nedeniyle birbirini tetikleyebilir veya şiddetlendirebilir. Bu çalışmanın amacı, psöriazisli ve sistemik olarak sağlıklı bireylerde periodontal durumların incelenmesi ve bu bireylerin diş eti oluğu sıvısı (DOS) ile serumdaki TNF-α, IL-17A ve YKL-40 seviyelerinin karşılaştırılmasıdır. Ayrıca, bu biyobelirteçlerin periodontal hastalık şiddetiyle ilişkisini belirlemek hedeflenmiştir. Yöntem: Çalışmaya toplam 100 katılımcı dahil edilmiş ve katılımcılar beş gruba ayrılmıştır: sağlıklı bireyler (S), gingivitis (G), periodontitis (P), psöriazisli gingivitis (PS+G) ve psöriazisli periodontitis (PS+P). Tüm katılımcılardan diş eti oluğu sıvısı (DOS) ve serum örnekleri toplanmış ve TNF-α, IL-17A ve YKL-40 seviyeleri ELISA yöntemi ile analiz edilmiştir. Periodontal sağlık durumunu belirlemek amacıyla plak indeksi (Pİ), sondalamada kanama (SK), sondalamada cep derinliği (SCD) ve klinik ataçman seviyesi (KAS) ölçümleri yapılmıştır. Bulgular: DOS TNF-α seviyeleri periodontitis gruplarında (P ve PS+P) sağlıklı bireylerden (S) anlamlı derecede yüksek bulunmuştur (p<0,05). Ancak P ve PS+P grupları arasında DOS TNF-α seviyeleri açısından anlamlı fark bulunmamıştır. Psöriazisli grupların (PS+G ve PS+P) serum TNF-α seviyeleri sistemik sağlıklı gruplara (S, G, P) göre anlamlı derecede yüksek tespit edildi. Periodontitisli gruplarda (P ve PS+P) DOS ve serum IL-17A seviyeleri, sağlıklı bireylere (S) göre anlamlı derecede yüksek bulundu (p<0,05). Ancak psöriazisli gruplarda (PS+G ve PS+P), DOS IL-17A seviyeleri sağlıklı bireylerle (S) benzer bulunmuş ve bu gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0,05). Psöriazisli grupların (PS+G, PS+P) serum IL-17A seviyeleri sistemik sağlıklı gruplara (S, G, P) göre anlamlı derecede yüksek tespit edildi. Periodontitisli gruplarda (P ve PS+P) DOS ve serum YKL-40 seviyeleri sağlıklı bireylere (S) kıyasla belirgin şekilde yüksektir (p<0,05). Serum YKL-40 seviyeleri açısından psöriazisli bireyler ile sağlıklı kontrol grupları arasında anlamlı bir farklılık saptanmamıştır (p>0,05). Plak indeksi (Pİ), sondalamada kanama (SK), sondalamada cep derinliği (SCD) ve klinik ataçman seviyesi (KAS) değerleri, özellikle psöriazisli periodontitis (PS+P) grubunda en yüksek seviyede ölçülmüştür. Sağlıklı bireyler (S), tüm klinik parametrelerde en düşük değerlere sahiptir. Sonuç: Psöriazisli bireylerde periodontal hastalık prevalansının yüksek olduğu ve TNF-α, IL-17A ve YKL-40 gibi enflamatuvar belirteçlerin bu iki hastalığın patogenezinde ortak rol oynadığı ortaya konmuştur. Periodontitisli bireylerde diş eti oluğu sıvısı ve serumda bu belirteçlerin seviyelerinin anlamlı derecede yükseldiği gözlemlenmiştir. Psöriazisli bireylerde, periodontitisin varlığı enflamasyonun şiddetini artırmakta ve periodontal dokularda daha fazla yıkıma yol açmaktadır. Psöriazisli hastalarda periodontal muayene ve tedavinin rutin olarak yapılması, sistemik enflamasyonun kontrol altına alınmasında etkili olabilir. Anahtar Kelimeler: Psöriazis, Periodontitis, Diş eti Oluğu Sıvısı, TNF-α, IL-17A, YKL-40.