Ratlarda gliserol ile oluşturulan rabdomiyolizin sebep olduğu akut böbrek yetmezliğinde dekspantenolün koruyucu etkinliği

Amaç: Rabdomiyoliz sonucu meydana gelen miyoglobinürik akut böbrek yetmezliği hayatı tehtit eden klinik bir durumdur. Günümüzde ABY için bir çok tedavi modaliteleri kullanılmaktadır. Bu tedavi yöntemlerinin etkinliği yetersizdir. Koruyucu etkinliği olan tedavilere ihtiyaç vardır. Dekspantenol, antioksidan, antiinflamatuar, antiapoptotik bir ajandır. Birçok doku üzerinde koruyucu etkinliği gösterilmiştir. Çalışmamızda dekspantenolün gliserol ile oluşturulmuş rabdomiyolizin neden olduğu ABY'de koruyucu etkinliği ve genetik etki mekanizmasını araştırmayı amaçladık. Metod: Çalışmada; 250-300 gram ağırlığında, 4 grupta 8'er adet olmak üzere 32 adet Wistar Albino dişi rat kullanıldı. Çalışma sürecinde 4 rat exitus oldu. Kontrol grubuna (n:8) 5 gün salin ip uygulandı. Rabdomiyoliz grubuna (n:6) 8 ml/kg dozunda %50 gliserol çözeltisi im uygulandı. Dekspantenol + rabdomiyoliz grubuna (n:6) 8 ml/kg dozunda %50 gliserol çözeltisi im uygulandı, 1 saat sonra 500 mg/kg dekspantenol ip 5 gün boyunca uygulandı. Dekspantenol grubuna (n:8) 500 mg/kg dozunda 5 gün ip uygulandı. 6. günde sakrifiye edilen ratlar böbrek fonksiyon testleri; BUN, Kreatinin, Üre, CK, LDH, Sistatin C, TAS, TOS, MDA, CAT çalışıldı. Ayrıca böbrek dokusuna histopatolojik değerlendirmede yapıldı. Böbrek dokusunda PGC-1α ve SIRT- 3 gen ekspresyonları değerlendirildi. Bulgular: Çalışma sonunda, RM ve RM+DEX gruplarında rabdomiyoliz ve nefropati oluştuğunu gözlemledik. Histopatolojik incelemede RM+DEX grubu RM grubu ile karşılaştırıldığında histopatolojik iyileşme oldu. RM+DEX grubunda PGC-1α ve SIRT- 3 genlerinin ekpresyonu dekspantenol uygulaması ile arttı. Sonuç: Gliserol ile oluşturulmuş rabdomiyolizin neden olduğu akut böbrek yetmezliğinde dekspantenol uygulamasının histopatolojik olarak koruyucu olduğunu ve genetik olarak PGC-1α ve SIRT- 3 gen ekspresyonlarının arttığını gösterdik. Anahtar kelimeler: Dekspantenol, Rabdomyoliz, Akut Böbrek Yetmezliği, PGC-1α, SIRT- 3