Ratlarda karın fıtıklarının tedavisinde sentetik emilebilen ve emilmeyen mesh ve TZP ile kaplı formlarının karşılaştırılması

Fıtık, tarih boyunca hem insan hekimliğinde hem de veteriner hekimlikte en çok karşılaşılan ve tedavisi üzerinde bilim insanlarının sürekli olarak düşündüğü cerrahi bir lezyondur. Veteriner hekimlikte karın fıtıkları defekt çapının boyutuna bağlı olarak basit cerrahi sütürle kapatılabileceği gibi daha büyük boyuttaki defektlerin kapatılması için organik ya da sentetik greftlerden yararlanılmaktadır. Sentetik greftler kolay elde edilmesi ve uygulama pratikliği yönünden en fazla kullanılan materyallerdir. Sentetik materyallerin en büyük sorunu nüks ve karın içi adhezyonlardır. Bu çalışma karın fıtıklarının tedavisinde emilen ve emilmeyen sentetik meshlerin TZP ile kaplandığında adhezyonu engelleme ve defekt bölgesindeki yara iyileşmesi üzerine yararlı olup olmadığını değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Çalışma materyalini, 250-300 gr ağırlığında 42 adet Spraque Dawley dişi ratlar oluşturdu. Ratlar eşit sayıda ve rastgele olacak şekilde; 6 gruba ayrıldı grup 1; emilen mesh, grup 2; emilen mesh+TZP, grup 3; emilmeyen mesh, grup 4; emilmeyen mesh+TZP, grup 5; kontrol olarak ayrıldı ve bu grupta defekt bölgesi basit ayrı dikişlerle kapatıldı. Grup 6; bu gruptaki hayvanlar TZP elde etmek için kullanıldı. Ratlar rompun–ketalar anestezisine alındıktan sonra karın bölgesi tıraş edilip, povidon iyot ile dezenfekte edildi. Median hattan olacak şekilde deri insizyonu yapıldı. Deri, deri altı bağ dokusu ve kaslar geçildikten sonra karın boşluğuna girildi. Defekt alanı 1x2 cm boyutunda genişletildi. Birinci gruptaki ratların defekt alanı inlay olarak emilen mesh ile, ikinci gruptaki ratlar TZP kaplı emilen mesh ile, üçüncü gruptaki ratlar emilmeyen mesh ile ve dördüncü gruplardaki ratlar da TZP ile kaplı emilmeyen mesh ile kapatıldı. Beşinci gruptaki ratlar kontrol grubu olup, bu gruptaki ratların defekt bölgesi basit ayrı dikişler ile kapatıldı. Tüm dikişler ve derinin kapatılmasında emilmeyen ip kullanıldı. 20 günlük bir takip süresi içinde herhangi bir komplikasyon gelişmedi. Yirminci günün sonunda tüm gruplardaki ratlar CO2 gazı ile ötenazi edildi. Karın boşluğundaki gerilimi ölçmek için patlatma deneyi yapıldı. Bu deneyin sonucuna göre gerilim kuvveti en yüksek dördüncü grupta tespit edildi. Daha sonra karın bölgesi açılarak adhezyon yönünden değerlendirmeler yapıldı. Bu gözlem sonucunda kontrol grubunda daha az olmak üzere mesh kullanılan tüm gruplarda orta ve ileri düzeyde yapışmalar gözlendi. Çekme koparma deneyi, histopatolojik ve biyokimyasal muayeneler yapmak için doku örnekleri alındı. Çekme koparma deney sonucuna göre gruplar arasında istatiksel olarak anlamlı bir fark tespit edilemedi. Histopatolojik bulgular açısından en iyi sonuçlar dördüncü grupta gözlendi. Bu grupta mononükleer hücre infiltrasyonları ile ödem hafif düzeyde görülürken, anjiyogenez orta düzeyde görüldü. Biyokimyasal analizler sonucunda ise emilmeyen mesh ve TZP kullanılan grupta lipid peroksidasyon düzeylerinin ve antioksidan enzim aktivitelerindeki değişimin oksidanlar lehine olduğu ve oksidatif stresi azalttığı görüldü. Sonuç olarak emilmeyen meshin TZP ile kaplanarak kullanılmasının adhezyonu engellemediği ancak neovaskülarizasyonu artırarak yara iyileşmesini hızlandırdığı görüldü. Bu nedenle karın defektlerinin erken dönemde kapanması istendiğinde emilmeyen meshin TZP ile kaplanarak kullanılmasının uygun olacağı kanısına varıldı.