Rekabetçi otoriter sistemlerde (Neo) popülizm: Macaristan örneği

Bu tez, rekabetçi otoriter sistemler ile neopopülizm arasındaki yakın ilişkiyi kuramsal ve ampirik düzeyde irdelemeyi amaçlamaktadır. Rekabetçi otoriter sistemler, seçim gibi demokratik mekanizmaları biçimsel olarak sürdürürken; medya ve yargı bağımsızlığının sınırlandığı, sivil toplumun hareket alanının daraltıldığı ve çoğulculuğun sistemli bir biçimde engellendiği yapılardır. Bu durum, görünürde "rekabetçi", gerçekte ise "otoriter" nitelikler taşıyan bir yönetim biçimini beraberinde getirmektedir. Neopopülizm ise, neoliberal düzenin yarattığı yapısal eşitsizlikler ve temsil krizine tepki olarak, halk ile elit arasında çizilen keskin sınırlar üzerinden siyasal desteği hızlı biçimde mobilize etmeyi amaçlayan bir siyasi strateji olarak öne çıkmaktadır. Bu tezde, Macaristan örneği üzerinden neopopülist liderliğin siyasal kurumları dönüştürme gücü ve rekabetçi otoriter pratiklerin nasıl kalıcı hale getirilebildiği hususu incelenmiştir. Anayasal değişiklikler, medya organlarının doğrudan ya da dolaylı olarak kontrol altına alınması ve seçim sisteminin iktidar partisinin çıkarları doğrultusunda yeniden yapılandırılması, neopopülizmle bütünleşen otoriter eğilimlerin hızla kurumsallaşmasına zemin hazırlamıştır. Aynı zamanda göç, kimlik ve milliyetçilik ekseninde inşa edilen popülist söylemlerin de iktidarın kitle desteğini tahkim ettiği gözlemlenmiştir. Bu bağlamda bu tezde, demokratik normların bu tarz sistemlerde nasıl aşındığı, muhalefetin hangi stratejik birliktelik ve direniş hatlarıyla başarı elde edebileceği ve sivil toplumun yaşamsal rolü ayrıntılı bir biçimde ele alınmıştır. Bu örnek, neopopülizmin yalnızca demokratik sistemlerdeki temsil krizine yönelik bir "düzeltici" işlev üstlenmediğini, aksine otoriter eğilimlerin sürekliliğini ve pekişmesini destekleyen bir ivmelendirici unsur olabileceğini göstermektedir.