La relation entre souverainete et dialectique chez Hegel

Hegel'in felsefesinin ayırt edici yanı, bütün bir varlık ve düşünce düzenini içeren bir bütünlüğe sahip olmakla birlikte, böyle bir bütünlüğü aynı zamanda bir gelişim olarak kavramasıdır. Hegel'in felsefesinde, bütün kendiyle dolayımsız bir birlik değil, fark içeren bir birliktir. Bu farklar arasındaki ilişkiler ise bütünlüğün gelişiminin dinamikleridir. Hegel felsefesi, sistem karakterini, farklar arasındaki ilişkiyi, ayırt edici olduğu kadar bütünleştirici bir ilişki olarak da koyabilen diyalektik mantığından alır. Bu tez, Hegel'in felsefesine özgünlüğünü veren diyalektiğin modern egemenliğin kavramsallaştırılmasına yaptığı katkıyı ele almayı amaçlamaktadır.Hegel diyalektiğinin gelişiminde, Kant'tan Alman idealizmine uzanan çizgi önemli bir yer tutar. Alman idealizmini temel olarak meşgul eden, Hegel'in ise kendi sisteminde nihai çözüme kavuşturduğunu öne sürdüğü problem, varlık ve düşüncenin birliğinin rasyonel bir açıklamasının nasıl verilebileceğidir. Varlık ve düşünceye birlik verme yönündeki bu ortak çaba, Hegel'in sisteminde politik kuruluşun devlet ve toplum olarak ikileşmesini egemenliğin bütünlüğü dolayımıyla aşma yönünde bir perspektife dönüşür. Diyalektik bir kuruluş olarak devlet, birey ve topluma yabancı ve dışsal bir güç yerine, kendini ancak onların pratikleri yoluyla yeniden üretilebilen bir egemenlik görünümünü alır. Hegel'in siyaset felsefesinin özgünlüğü, diyalektikte aşkın egemenliğin toplumsal ilişkilere içkinleşmesinin ilkesini keşfetmesinden gelir. Bu aynı zamanda, modern egemenliğin bugün geçerliliğini hâlâ koruyan işleyiş prensibinin keşfidir.