Lise öğrencilerinin ikinci dil dijital kimlikleri ve öz-yeterlilikleri arasındaki ilişki

Dil öğrenen kimliği, öğrenenlerin dil öğrenme süreçlerindeki seçimlerinin, benimsedikleri rollerin ve dünyaya kendilerini tanıtma şekillerinin temelidir. Günümüzde, İngilizcenin dijital informel öğreniminin artmasıyla birlikte, birçok öğrenen yeni ortamlarda farklı amaç ve motivasyonlarla İngilizce öğrenmektedir. Bu durumsa onları dijital dil öğrenme ortamlarına uygun yeni roller edinmeye iterek ikinci dil dijital kimliği oluşturmaya yönlendirmektedir. Oluşturulan kimliklerin öğrenenlerin başarıları üstündeki etkisini incelemek amacıyla dijital ortamlardaki dil becerilerini ya da iletişim kurma isteklerini inceleyen birçok çalışma yapılmıştır. Fakat öğrenenlerin ikinci dil dijital kimliklerini nasıl oluşturdukları ya da bu kimliklerin onların yeterliliklerine olan inançlarını etkileyip etkilemediği üzerine çalışmalar yetersiz kalmaktadır. Bu sebeple bu çalışma, öğrenenlerin dijital ortamlardaki tecrübelerine ve duygularına ve de sınıf-içi aktivitelerde kendi yeterliliklerine olan inançlarına odaklanarak ikinci dil dijital kimlikleri ve öz-yeterlilikleri arasındaki ilişkiyi ortaya çıkarmıştır. Keşfedici sıralı karma yönteminin benimsendiği bu çalışmada, veri toplama aracı olarak yarı yapılandırılmış görüşme ve yapılandırılmış anketler 116 lise öğrencisiyle kullanılmıştır. Görüşmeler içerik analizi, anketlerse korelasyon ve regresyon analizi yöntemiyle analiz edilmiştir. Bulgular, öğrenenlerin ikinci dil dijital kimlikleri ve bunların sınıf içindeki katılım ve öz-yeterlilik inançlarıyla arasında pozitif bir ilişki olduğunu ortaya çıkartmıştır. Dolayısıyla bu çalışma, öğretmen ve eğitmenlerin, öğrenenlerin istek ve ihtiyaçlarına olan farkındalığını artırıp bu ihtiyaçlara uygun biçimde yeni materyal üretme ve otonom öğrenmeyi destekleyen metot benimsemelerine yardım edecektir. Anahtar Kelimeler: Dil öğrenme, ikinci dil dijital kimliği, öz-yeterlilik, İngilizcenin dijital informel öğrenimi, lise öğrencisi