Romanlarda kadın ve din ilişkisi: Sâmiha Ayverdi ve Şükûfe Nihal örneği

Toplumsal olanı bir okuma biçimi olarak romanlar önemli bir kaynak niteliğindedir. Yazar kendi düşün dünyasını, zihniyetini ve tarihini yazıya taşır. Yazı ise göstergelerle dolu bir veri olarak araştırmaya konu olmaktadır. Bu tezde de göstergebilim yöntemi kullanılarak, aynı tarih aralığında yaşamış Samiha Ayverdi ve Şükufe Nihal'in romanları kadın ve din ilişkisi bağlamında ele alınmıştır. Her iki yazarın kullandıkları dil, topluma ve kadına bakış açıları irdelenmiş ve karşılaştırılmıştır. Ayverdi'nin tasavvufi, Nihal ise seküler çevreye yakınlıkları romanlarına da yansımış ve her iki yazar da kendi ideal kadınını kendi hayat görüşüyle paralel olarak oluşturmuştur. Bunun karşısında her iki yazar da istenmeyen kadınlarını batı özentisi kadınlar olarak tanımlamıştır. Bu görüş her iki kadın yazarın da ortak bir görüş birliğinde olduğunu yansıtmaktadır.