Rotator manşet yırtıklarında düğümlü ve düğümsüz artroskopik transosseöz eşdeğeri tamir tekniklerinin karşılaştırılması: Randomize prospektif klinik çalışma

Amaç: Artroskopik rotator manşet tamiri (RMT) rutin pratikte en sık uygulanan girişimlerden biridir. Son yıllarda, daha iyi sonuçlara ulaşmak amacıyla transosseöz eşdeğeri (TOE) RMT gibi yeni teknikler geliştirilmiştir. Bu gelişmelere rağmen RMT sonrası yeniden yırtıklar halen sorun teşkil etmektedir. Yeni yapılan çalışmalarda TOE-RMT'de medial sıra düğümlü ve düğümsüz teknikleri karşılaştırılmıştır; ancak ulaşılan sonuçlar tartışmalıdır. Her iki tekniğin de kendine ait avantajları ve dezavantajları gösterilmiştir. Bununla beraber, bu iki tekniği karşılaştıran klinik çalışma sayısı oldukça azdır. Bu çalışmanın amacı bu iki tekniği klinik ve radyolojik sonuçlar açısından karşılaştırmaktır. Hastalar ve Yöntem: Bu çalışma randomize kontrollü tek kör prospektif bir klinik çalışma olarak tasarlandı. Mayıs 2017 – Temmuz 2019 tarihleri arasında kliniğimizde tam kat rotator manşet yırtığı tanısıyla artroskopik TOE-RMT uygulanan 75 hasta çalışmaya dahil edildi. Uygulanan işleme göre 37 omuz düğümlü (grup I), 38 omuz ise düğümsüz (grup II) tamir gruplaırnı oluşturdu. Olguların ortalama yaşı grup I'de 53,84±9,89; grup II'de 55,63±7,70 yıl olarak bulundu. Ortalama takip süresi grup I'de 21,54±7,71; grup II'de 19,91±6,26 ay olarak bulundu. Klinik değerlendirme ağrı skoru (VAS), eklem hareket açıklıkları ve Constant skoru ile yapıldı. Postoperatif radyolojik değerlendirme ise ameliyattan ortalama 9,4±2,15 ay sonra çekilen manyetik rezonans (MR) görüntülemeler ile Sugaya sınıflandırmasına göre yapıldı. Bulgular: İki grup arasında demografik veriler, preoperatif klinik veriler ve preoperatif MR görüntülerindeki yırtık büyüklükleri ve retraksiyon miktarları arasında fark görülmedi. Grup I'de ortalama VAS skoru 7,29±1,85'ten 1,15±2'ye düşerken grup II'de 7,38±1,177'den 0,95±1,78'e düştü (p<0,01). Ortalama Constant skoru grup I'de 52,32±13,25'ten 87,27±10,87'ye yükselirken grup II'de 49,29±19,51'den 87,29±15,47'ye yükseldi (p<0,01). Postoperatif MR görüntülerindeyse yeniden yırtık oranı grup I'de %18,9; grup II'deyse %31,6 olarak bulundu. Grup I'de tespit edilen yeniden yırtıkların %71,4'ünün, grup II'dekilerin ise %25'inin müskülotendinöz bileşkeden olduğu; diğer yeniden yırtıkların ise tendonun lateralinden olduğu gözlendi. Her iki grup arasında klinik sonuçlar, yeniden yırtık oranları ve oluşan yeniden yırtıkların patternleri açısından anlamlı fark bulunmadı (p>0,05) Sonuç: Her iki TOE-RMT tekniğinin de oldukça başarılı klinik sonuçları olduğu ve iki teknik arasında anlamlı fark olmadığı gözlendi. Düğümsüz teknikte yeniden yırtık oranı daha yüksek olsa da bu farkın anlamlı olmadığı görüldü.