Sağlikli kent yaklaşimin çok ölçekli değerlendirilmesi: Eskişehir ve Ulaanbaatar örnekleri üzerinden karşılaştırmalı bir analiz

Kent planlamasının başlangıç noktası evrensel insan aktivitelerdir: yürümek, oturmak, durmak, izlemek, dinlemek ve konuşmak. Mikro ölçekte, gündelik yaşam alanları dikkate almadan sağlıklı kent planlamak mümkün değildir. Çalışma, Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ) tarafından geliştirilen "Sağlıklı Kent" yaklaşımı çerçevesinde üç farklı ölçek—kent (makro), mahalle (mezo) ve sokak (mikro)—sistematik olarak ele alınmaktadır. Böylece, "Sağlıklı kent", "Sağlıklı mahalle" ve "Sağlıklı sokak" kavramlarının ölçekler arası bütünlük içinde değerlendirmeyi amaçlanmaktadır. Araştırma, Ulaanbaatar ve Eskişehir üzerine karşılaştırmalı olarak incelemekte; sağlıklı kent ve sağlıklı mahalle bağlamandı kuramsal bir çerçevede incelenirken, sağlıklı sokak ölçeğinde fiziksel mekandı analiz etmektedir. Bu kapsamda, Türkiye'den Eskişehir Tepebaşı ilçesi ile Moğolistan'dan Ulaanbaatar kentine bağlı Songino-Hairhan ilçesi vaka alanı olarak seçilmiş; her iki ilçede birer sokak (Eti Caddesi ve Zaluus Sokağı) üzerinden karşılaştırmalı saha çalışması yürütülmüştür. Çalışmanın yöntemi nitel araştırmaya dayalı olup literatür taraması, gözlem, görüşme ve ikincil veri analizlerini içermektedir. Değerlendirmelerde, DSÖ'nün önerdiği "Sağlıklı Kentin 11 Özelliği", "15 Dakikalık Şehrin 4 Kavramı" ve Lucy Saunders tarafından geliştirilen "Sağlıklı Sokağın 10 Özelliği" temel alınmıştır. Sonuç olarak, çalışmanın Türkiye ve Moğolistan örneklerini karşılaştırmalı olarak ele alması; Moğolistan'da bu bağlamdaki akademik araştırmaların sınırlı olması; ayrıca sağlıklı kent yaklaşımını makrodan mikro ölçeğe kadar kapsamlı biçimde incelemesi, literatüre özgün bir katkı sunmaktadır.