Sefa Kaplan (hayatı- şiirleri)

1980 sonrası çağdaş Türk şiirinin önemli temsilcilerinden Sefa Kaplan, gerek geleneği gerekse çağdaş yönelimleri harmanlayarak özgün bir şekilde bütünlüğe ulaşır. Şairin özgünlüğü, sadece kişisel tasarruflarından meydana gelmez aynı zamanda geleneği yeni bir bakış açısıyla ele almasının önemi vardır. Şiirlerindeki geleneksel ve çağdaş biçimleri kişisel üslubuna uygun bir şekilde kullanır. Çünkü Sefa Kaplan için şekille üslup aynı derecede önemlidir. Şahsi tasarruflarında aşırıya kaçmayan ve dilin sınırlarını zorlamayan şair; ölüm, aşk, kadın, yalnızlık gibi Türk ve Dünya edebiyatının başat izleklerini ele alır. Şekildeki tutumunu izlekte de sürdürür. Geleneği; yenilikçi ve kişisel bir yaklaşımla ele alan şair, geleneğin yapısını bozmamaya büyük özen gösterir. Şiirlerinde kuvvetli bir ben vurgusu vardır. Düşünsel ve duygusal kırılmalarını, sarmalını kültürel, edebi ve felsefi bir alt yapıyla şiirlerinde işler. Bu yüzden dili, çoğu zaman girift görünür. Sefa Kaplan; geleneksel edebi şekil ve üslubu, özel hayatıyla birleştirerek özgün ve farklı bir dünyaya ulaşır. Fakat bu dünya; o'nu kendinden, toplumdan, kültürden uzaklaştırır ve üslubunun sertleşmesine sebep olur. Eleştirmeye ve sorgulamaya kendinden başlayan şair, tekilden bütüne gider. Böylece karamsarlığı, üslubuna yansır. Çünkü Sefa Kaplan'ın bedbin bir dünyası vardır. İçsel kaosunu şiirsel araçlarla ifade edebilmenin amacını taşır. Beslendiği kaynaklar, şairi çok yönlü bir üsluba yöneltir. Böylece farklı üslupları kendinde toplar ve buradan kendi sesine ulaşır. Özgünlüğünü karamsarlığından ve şiirlerinin ardındaki geniş edebi ve kültürel zenginlikten alır. Üstelik Türk şiirinin en karamsar şairidir denebilir.