Selçuk Baran'ın hikâyelerinde kadın tipleri

Modern Türk edebiyatının 1970'li yıllarda sesini duyurmaya başlayan yazarlarından Selçuk Baran; içtenliği arayan, yapaylıkları aralayıp gerçeği irdelemeye çalışan, düşünsel yönü yüklü, edebiyatımız içinde ayrıksı yeri olan hikâyeler kaleme alır. Büyük kentlerde -hikâyelerin çoğunda Ankara'da- yaşayan orta tabaka aydınlarının hayata yaklaşımlarıyla insan ilişkilerindeki türlü gelgitleri değerlendirir. Hikâyelerinde, gündelik hayatın küçük ayrıntılarında, yalnızlığın ve (u)mutsuzluğun izini sürer.Eserlerine genel bir perspektiften bakıldığında ön plânda yer aldıkları görülen kadın karakterler, birbirlerine oldukça benzer nitelikte kurgulanmış olmalarıyla dikkat çekerler. Baran'ın kadın kahramanları; tüm acıları ve pişmanlıkları kabuk bağlayan, kalabalığın içinde bir kişi olarak yaşamak isteyen ve hayat karşısındaki korkularını tek başına yenebileceğini düşünen; yalnızlıktan korkarak gölgesine sığınan, yazgısını keşfe çıkan, kendinden kaçmaya çalışan, -kaçmanın çare olmadığını anladığında- yaşamak ve insan olduğunu duymak isteyen, yeryüzünde mutlu olmak diye bir şeyin olmadığına inan(dırıl)an, haziranın mutluluk veren havasının aksine mutsuz, yaşama bezgini, bozkır çiçeği misâli solgun kişilerdir.Bu tezde, Selçuk Baran'ın hikâyelerinde kadın konusu incelenmiştir. Baran'ın hikâyelerindeki kadınların toplumsal yansımaları incelemeye alınmış; yazarın kadın kahramanları yansıtması, onlara işlevsel ve sembolik anlamlar yüklemesi, onlar üzerinden verdiği mesajlar; kadın kahramanların toplumsal değişim ve dönüşümde üstlendiği etken/edilgen roller, toplumsal kimliklerini kabullen(mey)işleri ve yazarın hikâyelerinde ideal bir kadın tipinin olup olmadığı gibi sorunlar tartışılmıştır.